W 1348 roku w czasie morowej zarazy która pochłaniała całe miasta we Włoszech, nomen omen. Sześć, o ile się nie mylę, młodych kobiet postanowiło uciec z Florencji, do letniego pałacu jednej z nich, aby przeczekać. W drodze na wieś, spotkały trzech przystojnych uciekinierów płci męskiej, również nie chcących się zarazić i razem zamieszkali w pięknej rezydencji czekając na koniec epidemii. A żeby się nie zanudzić obierali Króla na jeden dzień. Wszyscy musieli się podporządkowywać, a wieczorami opowiadano miłosne historie. Opisał to renesansowy geniusz Boccaccio w przezabawnej, aktualnej, choć mającej kilkaset lat książce, pod tytułem „Dekameron”. Wspominam o nim, bo mamy epidemię, a wiele osób ma podmiejskie rezydencje lub znajomych je posiadających. Ja bym to wykorzystała. Swoją rezydencję sprzedałam po śmierci Mamy, bo nie chciało mi się siedzieć w lesie mając do wyboru Sopot i inne kurorty. Nie wiem co myśleć, ale jedno pewne. Nie wychodzić bez potrzeby, nie gonić, jak za Gierka, za papierem toaletowym, unikać zaziębienia, a z dziećmi chodzić na spacery do parków i lasu. Dzielni staruszkowie niech się nie popisują, jak moi koledzy, tylko wreszcie posiedzą spokojnie nie udając Tarzanów w czerwonych spodenkach. Są telefony, maile, SMSy. Nareszcie można spokojnie pogadać, a nawet jak ktoś umie, poopowiadać […] Read More
W ten piątek miałam wielką przyjemność być zaproszona na premierę operową do Teatru Królewskiego w Łazienkach. Bywam w tym teatrze, mam kartę na wjazd pod same drzwi i wjeżdżam bez problemu. A tu niespodzianka. Leje deszcz, ciemno, brama przymknięta i pilnuje jej mało kumaty facet, twierdzący, że nie dość, że nie mogę wjechać, to jeszcze nie ma mnie i mojego kolegi, na liście. Dzwonimy do organizatorów którzy nas zaprosili. Nie odpowiadają, bo kocioł. Zaproszenie mamy w środku… W wyniku naszej asertywności, mało kumaty, mający spojrzenie tonącego woła straż łazienkowską. Przychodzi uroczy, kumaty pan, przeprasza i nas wpuszcza, tłumacząc, że facet na bramce jest „pierwszy raz” i nie wie kogo wpuszczać, a kogo nie. Ciekawa koncepcja na dzień premiery. Był to kolejny wypadek, gdzie ktoś jest „pierwszy dzień” w swoim miejscu pracy i to powinno mi wystarczyć. Wybieram z przyjaciółką wannę. Uroczy młodzieniec nie wie gdzie są takie jakich szukamy, bo jest z działu umywalek, a „na wannach, pierwszy dzień”. Anorektyczna panna, smutna i blada nie wie gdzie są kosmetyki których szukam, bo „jest tu pierwszy dzień, a przedtem była na kasie”. Idzie po koleżankę, ale ta jest z działu pielęgnacji gdzie jest „pierwszy dzień”. W rezultacie znikają wszystkie ekspedientki i […] Read More
Słowo wernisaż pochodzi od werniksowania, czyli pomalowania przezroczystym, specjalnym preparatem, skończonego obrazu. Jest finałem i najmilszym dla artysty momentem malowania. Kiedyś werniksowało się obrazy w galeriach, stąd pierwsze, uroczyste pokazywanie prac nazwano wernisażami. Wernisaż dla twórcy, to konfrontacja, albo z widzem i kolegami po fachu, albo z ich obrazami, o ile wystawa jest zbiorowa. Kiedyś to było jak premiera w teatrze. Dziennikarze, telewizje, wywiady i opinie szły w świat. Teraz telewizje nie zadają sobie trudu, bo kogo, poza garstką dziwaków, obchodzi sztuka? Jesteśmy chyba jedynym krajem, gdzie lekceważy się jej znaczenie, gdzie artysta jest daleko w tyle za byle prezesem i lalunią, co pokazała zdjęcie z gołym cyckiem. W dobrym tonie jest krzywienie się ludu na dźwięk słowa Opera i przyznawanie się do nie czytania książek. Nawet tych, które na świecie reperują nam stratowaną przez szaleńców opinię. Często organizuję promocje moich książek, które z niewiadomych powodów obecna elita wydawnicza nazywa niesłusznie premierami. Walczę z tym, bo wielcy profesorowie- poloniści twierdzą, że słowo premiera, dotyczy tylko wydarzeń teatralnych i filmowych. I co z tego? Prowincjonalny, dosłownie średnio wykształcony PR, ma swoje zdanie i jego się trzyma. Ad rem, czyli do tematu. Wernisaż to konfrontacja tego, co się zrobiło z szerszą publicznością, […] Read More
Co roku o tej samej porze jest mi smutno z powodu fiaska polskiego filmu startującego do Oscara. W tym roku mieliśmy szanse małe, jak zwykle, bo kosmopolityczne arcydzieło o naiwności naszego społeczeństwa i cwaniactwie nie trafiło do kamiennych, zblazowanych serc jury. Problemy poruszane w filmie” Boże Ciało” są z pewnością bliskie współczesnemu światu, ale nie aż tak, żeby się nimi przejęli amerykańscy jurorzy. „Boże Ciało” jest arcydziełem lokalnym, pięknie i wnikliwie pokazującym Polskę i Polaków ze szczególnym uwzględnieniem naszych problemów z klerem. Dlatego mieliśmy nadzieję na statuetkę. Kiedy oglądałam wywiady z aktorami i twórcami filmu, ich radość z czerwonego dywanu, smokingów i sukien do ziemi, oraz pewność zwycięstwa pękało mi serce, miałam bowiem przeczucie, że znowu kulą w płot. I wykrakałam. Może dlatego, że znam się na polskich filmach, jako permanentna uczestniczka Festiwalu Filmów Polskich w Gdyni. Może dlatego, że oglądam kina etniczne, dziwne dokumenty i normalne, porządnie zrobione, współczesne filmy. Piszę ostrożnie, bo staliśmy się drażliwi i jak się ktoś o milimetr wychyli, to bęc go hejtem. Dlatego nie jestem na facebooku, bo nie ciekawi mnie, co sądzą o mnie osoby, które mają za dużo czasu, a za mało własnych problemów. Gratuluję i czekam, bo tym razem temat drażliwy […] Read More
Nie wiem co napisać po dowiedzeniu się o odejściu mojego serdecznego kolegi. To bardzo trudne, bo wzajemnie się lubiliśmy od ponad 30 lat. Staraliśmy się bywać na naszych imprezach, gdzie nie mogliśmy się nagadać. Rozmowa z Nim była jak górska rzeczka, krystalicznie czysta, wesoła i pełna nieoczekiwanych zakrętów. Był cudownym sarkastycznym gawędziarzem pełnym kosmicznej energii. Jego poczucie humoru było dla mnie niedoścignionym wzorem, a nasze śmiechy z tych samych rzeczy były dla nas ważne. Widzieliśmy się ostatni raz 14 listopada 2019 roku, na promocji mojej książki Selfie, w Kuźni Kulturalnej, gdzie przyszedł ze swoją przyjaciółką-Tatianą, za która przepadam, bo była cudowną partnerką dla tego fantastycznego człowieka , wspaniałego artysty i przezabawnego, acz nie łatwego faceta. Poznaliśmy się bardzo dawno i od pierwszej chwili zaczęła się nasza serdeczna, pozbawiona problemów i żółci, znajomość. Podziwiałam go od dziecka. Jego seriale, Czterdziestolatek, czy Wojna Domowa, do dziś są arcydziełami i najlepiej opowiedzianymi historiami o PRLu. Te filmy w ogóle się nie zestarzały i do teraz mogą być wzorem dla raczkujących serialistów. Przy programie „Poznajmy się” popłakiwałam ze śmiechu, tak jak przy jego świetnie napisanych książkach i wszystkim czego dotknął. Jerzy był zawsze na polowaniu, nastawiał ucha i oka na otaczającą nas głupotę i […] Read More
Plotka jest negatywna i ma negatywne skutki. Jest stara jak świat. Hamlet mówi do Ofelii – „Ofelio, idź do klasztoru, na cóż ci mnożyć grzeszników! Choćbyś była jak lód czysta, jak śnieg nieskalana, przecież nie ujdziesz obmowy…” W dobie Internetu Ofelia nie miała by i tak szans, nawet gdyby poszła do klasztoru, bo to by też była sensacja. Cytat jest z pamięci, ale oddaje grozę zagadnienia. Plotka i to coraz głupsza, stała się narzędziem powszechnym, niebezpiecznym i podłym. Nie ma się jak bronić, ale można ją lekceważyć. W nowym, plotkarskim ale miłym programie Superstacji, dziennikarka zadała mi pytanie: – Co jako przyjaciółka Kory sądzę o tym, że Kamil ma nową ukochaną? Nie cytuję dokładnie. Po zastanowieniu, powiedziałam, że Kora nie była by zadowolona, bo żadna kobieta by nie była. I tyle. Mężczyzna chyba też by wolał, żeby go opłakiwać do końca dni. Nie było potępiania Kamila, tylko wyraziłam swoje zdanie. Zahuczało, a ja jako nie mająca konta na żadnym pudelku i fejsie, nie wiedziałam, że rozgorzała w Internecie dyskusja, czy mam rację i czy mam prawo o tym mówić. Zapytano mnie jako przyjaciółkę Kory, którą byłam przez wiele lat. Namalowałam jej kilkadziesiąt portretów, pomieszkiwałam u niej w Krakowie, pamiętam jej […] Read More
Oglądałam w TVN 24 relacje z Parlamentu Angielskiego, z ulicy i wywiady z różnymi osobami na temat wyjścia Wielkiej Brytanii z UE. Jedni skaczą z chorągiewkami, inni pukają się w czoło, a nowy premier, który ma wspólnego fryzjera z Trumpem, twierdzi że Polska będzie następna. Matko Boska! Ile trzeba mieć w sobie fałszywie pojętego separatystycznego patriotyzmu, żeby tak ryzykować i w imię czego?. Nie jesteśmy wyspą, jesteśmy buforem i przedmurzem, dlatego jesteśmy ważni dla UE. Miałam wrażenie, że śnię, bo Europa jest potrzebna Anglii, a vice versa tak sobie. Gdyby król Krzywousty nie podzielił Polski miedzy 5 synów, to nasza historia wyglądała by inaczej. W mądrej, zachowawczej Francji od czasów napoleońskich majątek dziedziczy pierworodny syn i nie ważne ile ma braci i sióstr. W ten sposób nie następuje posiekanie schedy na gulasz. Oczywiście są też inne przepisy, zapewniające żonie i pozostałym dzieciom godziwy byt. Gdy usłyszałam, że Anglia się wypisuje z UE, myślałam, że to żart, bo zawsze bardziej opłaca się coś robić wspólnie, niż ciągnąć każdy w swoja stronę. Zastanawiałam się, po co Słowacja naraziła się na trudności ekonomiczne, odcinając się od Czech? Świadomość narodowa, patriotyzm? Mamy to samo, a Francuzi, Niemcy, czy Włosi chętnie działają wspólnie i ekonomicznie […] Read More
Budzę się rano, włączam radio i na dzień dobry słucham o pożarach w Australii, Panu Tomku, który utuczony, nie przypominający z pewnością symbolu seksu, postanowił powrócić na ring i wreszcie powiedzieć, jak było naprawdę, o chłopcu lat 17, który zabił matkę i przyrodniego brata, epidemii w Chinach, wypadku helikoptera w którym zginął piękny, genialny koszykarz, oraz o smogu, który dusi Warszawę. Jestem w Sopocie, więc ostatnia wieść mnie chwilowo nie dotyczy, ale zastanawiam się, czy przypadkiem coś się nie zmieniło w informacjach podawanych przez media. Wynika z nich, że nie dzieje się nic normalnego, czy też miłego, tylko czysta apokalipsa. Kiedyś oglądałam wiadomości u znajomych w Berlinie i kiedy pokazano piękną szkołę i dzieci grające w piłkę z niepełnosprawnymi kolegami, czekałam na finał w postaci wybuchu bomby, albo powodzi, która tę szkołę zmiotła dzień wcześniej. A tu nic. Rodzice udzielają pozytywnych wywiadów, dyrektor obiecuje, że za miesiąc wybuduje basen do ćwiczeń. Poczułam się oszukana, bo przyzwyczaiłam się, że u nas nie ma dobrych wiadomości, bo może tylko złe nas interesują. Staram się wieczorem nie oglądać telewizji, bo potem nie mogę spać. Dzisiaj rozpoczęłam dzień od dowiedzenia się , że jakiś potwór włamał się do mieszkania naszej Noblistki w celach rabunkowych. […] Read More
Jest 19 stycznia, siedzę w pociągu do Sopotu, a za oknami wiosna. Słońce, błękitne niebo i śladu nawet spłachetka śniegu. Ponieważ właśnie wróciłam z Majorki z pięknymi palmami i z granatowym niebem, odbijających się w morzu śródziemnym, to ta pogoda wydaje mi się naturalna w styczniu. Na początku pobytu w Ameryce dowiedziałam się o globalnym ociepleniu i bardzo mnie to rozśmieszyło. Ha, ha, ha znikną góry lodowe na Antarktydzie, wyginą białe niedźwiedzie i zatoną niektóre miasta, ergo nie będzie zimy, tylko takie coś bez śniegu, jak w Europie zachodniej. Nie będzie bałwanków z marchewkowym nosem, a sanki zastąpią hulajnogi. Trzeba się było nie śmiać. Lubię zimę z mojego dzieciństwa , ze śnieżnymi zaspami, kuligami i skrzypieniem wieczornego, granatowego śniegu. Byłam zachwycona zamarzniętymi szybami z przecudnymi kwiatami, chodzeniem na sanki i łyżwy, oraz kożuchem, który wyprosiłam mając 6 lat. W czasach mojego dzieciństwa były kłopoty z rzeczami dla dzieci, które szybko rosły. Ja rosłam najszybciej i zanosiło się na to, że będę olbrzymką, wobec tego, kupiono mi kożuch do ziemi z rękawami, które trzeba było podwijać. Był piękny, brązowy, z haftowanymi szlaczkami i skórzanymi guzikami. Wyglądałam w nim jak w batyskafie i ledwo mogłam chodzić. Za duża, też kożuszkowa, czapka uszanka […] Read More
Co znaczy – Palma Majorki. Tak jak w słowie Paella (danie z ryżu i owoców morza – takie hiszpańskie risotto) pisze się paella, a wymawia paeja, tak samo robi się ze słowem Mallorca- Majorka. Ta nieistotna informacja rozwiała moje wątpliwości. Bo u nas jednak mówi się i pisze, Majorka. Nie mam ambicji dociekliwego podróżnika, wiec nie wiedziałam, że wyspa ta jest wielka, zaludniona, piękna widokowo i ma niezwykle interesujące urbanistycznie i architektonicznie stare miasto, nad którym króluje wielka katedra z XV wieku, która ma w sobie majestat Gotyku i jasność Renesansu. Oświetlona rzęsiście wieczorem robi piorunujące wrażenie, a w dzień jest złotawa i przyjazna, pomimo swojej spektakularnej wielkości. Położona jest bardzo wysoko, wchodzi się schodami na których siedzą bardzo przystojni Tubylcy i grają pięknie i z uśmiechem Flamenco. W środku świątyni pięknie. Dwie umieszczone naprzeciw siebie bajecznie kolorowe rozety i witraże dają bajkowy nastrój i podkreślają wdzięk proporcji. Mało w niej hiszpańskiego, czasem pretensjonalnego, majestatu. Jest raczej słonecznie renesansowa, a jej lokalizacja z widokiem na bezkresne morze robi niezwykłe wrażenie. Ciekawe, że dawna sztuka sakralna, tworzona przez największych mistrzów, była osią estetyki i wykładnią piękna i dobrego smaku, w każdej dziedzinie. Artyści wierzyli w Boga i z zapałem pracowali dla […] Read More
