Ale nie wiem co. Na pewno to, że pierwszy raz w życiu mam do czynienia ze Stanem Wyjątkowym. Wojenny spędziłam na Manhattanie. 13 grudnia 1981 patriotycznie demonstrowałam pod polskim Konsulatem, a nawet rzucałam pomidorami w okna. Było nas sporo Polaków – artystów i trzymaliśmy się razem, o jakże nie po polsku. Wszyscy baliśmy się o nasze rodziny w kraju, tym bardziej, że wiadomości i plotki z Polski wyolbrzymiały wszystko. Ale… byliśmy bardzo młodzi i razem mogliśmy spokojnie przetrwać. Tak też się potem okazało. Obecny, dziwny Stan, jest bardzo Wyjątkowy. Straszny bałagan, jakbyśmy mieli włoską sytuację, a przecież mamy wyjątkowe szczęście. Pięć wypadków śmiertelnych na 38 milionów, bo szósty okazał się związany z sepsą pacjentki. Przecież mamy szczęście. W długie weekendy ginie więcej ludzi, niż mamy zarażonych wirusem. Gołym okiem widać, że krzątanina rządu ma na celu zwycięstwo w wyborach. Nieustraszony Prezydent, ze swoim uroczystym uśmiechem, sadzi drzewka dla przyszłych pokoleń. Najpierw wyciął, ale przemyślał sprawę. Za nic ma kropelkowe zarażenie się od kichających leśników. Jego koledzy chcą zrobić walne posiedzenie Sejmu na Stadionie Narodowym. Szaleństwo! Co oni z nami robią?! Kaligula mianował swojego konia Senatorem, kudy nam do niego, ale wszystko jest możliwe. Kot na Senatora! Dziwny ten pośpiech z […] Read More
W 1348 roku w czasie morowej zarazy która pochłaniała całe miasta we Włoszech, nomen omen. Sześć, o ile się nie mylę, młodych kobiet postanowiło uciec z Florencji, do letniego pałacu jednej z nich, aby przeczekać. W drodze na wieś, spotkały trzech przystojnych uciekinierów płci męskiej, również nie chcących się zarazić i razem zamieszkali w pięknej rezydencji czekając na koniec epidemii. A żeby się nie zanudzić obierali Króla na jeden dzień. Wszyscy musieli się podporządkowywać, a wieczorami opowiadano miłosne historie. Opisał to renesansowy geniusz Boccaccio w przezabawnej, aktualnej, choć mającej kilkaset lat książce, pod tytułem „Dekameron”. Wspominam o nim, bo mamy epidemię, a wiele osób ma podmiejskie rezydencje lub znajomych je posiadających. Ja bym to wykorzystała. Swoją rezydencję sprzedałam po śmierci Mamy, bo nie chciało mi się siedzieć w lesie mając do wyboru Sopot i inne kurorty. Nie wiem co myśleć, ale jedno pewne. Nie wychodzić bez potrzeby, nie gonić, jak za Gierka, za papierem toaletowym, unikać zaziębienia, a z dziećmi chodzić na spacery do parków i lasu. Dzielni staruszkowie niech się nie popisują, jak moi koledzy, tylko wreszcie posiedzą spokojnie nie udając Tarzanów w czerwonych spodenkach. Są telefony, maile, SMSy. Nareszcie można spokojnie pogadać, a nawet jak ktoś umie, poopowiadać […] Read More
W ten piątek miałam wielką przyjemność być zaproszona na premierę operową do Teatru Królewskiego w Łazienkach. Bywam w tym teatrze, mam kartę na wjazd pod same drzwi i wjeżdżam bez problemu. A tu niespodzianka. Leje deszcz, ciemno, brama przymknięta i pilnuje jej mało kumaty facet, twierdzący, że nie dość, że nie mogę wjechać, to jeszcze nie ma mnie i mojego kolegi, na liście. Dzwonimy do organizatorów którzy nas zaprosili. Nie odpowiadają, bo kocioł. Zaproszenie mamy w środku… W wyniku naszej asertywności, mało kumaty, mający spojrzenie tonącego woła straż łazienkowską. Przychodzi uroczy, kumaty pan, przeprasza i nas wpuszcza, tłumacząc, że facet na bramce jest „pierwszy raz” i nie wie kogo wpuszczać, a kogo nie. Ciekawa koncepcja na dzień premiery. Był to kolejny wypadek, gdzie ktoś jest „pierwszy dzień” w swoim miejscu pracy i to powinno mi wystarczyć. Wybieram z przyjaciółką wannę. Uroczy młodzieniec nie wie gdzie są takie jakich szukamy, bo jest z działu umywalek, a „na wannach, pierwszy dzień”. Anorektyczna panna, smutna i blada nie wie gdzie są kosmetyki których szukam, bo „jest tu pierwszy dzień, a przedtem była na kasie”. Idzie po koleżankę, ale ta jest z działu pielęgnacji gdzie jest „pierwszy dzień”. W rezultacie znikają wszystkie ekspedientki i […] Read More
Słowo wernisaż pochodzi od werniksowania, czyli pomalowania przezroczystym, specjalnym preparatem, skończonego obrazu. Jest finałem i najmilszym dla artysty momentem malowania. Kiedyś werniksowało się obrazy w galeriach, stąd pierwsze, uroczyste pokazywanie prac nazwano wernisażami. Wernisaż dla twórcy, to konfrontacja, albo z widzem i kolegami po fachu, albo z ich obrazami, o ile wystawa jest zbiorowa. Kiedyś to było jak premiera w teatrze. Dziennikarze, telewizje, wywiady i opinie szły w świat. Teraz telewizje nie zadają sobie trudu, bo kogo, poza garstką dziwaków, obchodzi sztuka? Jesteśmy chyba jedynym krajem, gdzie lekceważy się jej znaczenie, gdzie artysta jest daleko w tyle za byle prezesem i lalunią, co pokazała zdjęcie z gołym cyckiem. W dobrym tonie jest krzywienie się ludu na dźwięk słowa Opera i przyznawanie się do nie czytania książek. Nawet tych, które na świecie reperują nam stratowaną przez szaleńców opinię. Często organizuję promocje moich książek, które z niewiadomych powodów obecna elita wydawnicza nazywa niesłusznie premierami. Walczę z tym, bo wielcy profesorowie- poloniści twierdzą, że słowo premiera, dotyczy tylko wydarzeń teatralnych i filmowych. I co z tego? Prowincjonalny, dosłownie średnio wykształcony PR, ma swoje zdanie i jego się trzyma. Ad rem, czyli do tematu. Wernisaż to konfrontacja tego, co się zrobiło z szerszą publicznością, […] Read More
Co roku o tej samej porze jest mi smutno z powodu fiaska polskiego filmu startującego do Oscara. W tym roku mieliśmy szanse małe, jak zwykle, bo kosmopolityczne arcydzieło o naiwności naszego społeczeństwa i cwaniactwie nie trafiło do kamiennych, zblazowanych serc jury. Problemy poruszane w filmie” Boże Ciało” są z pewnością bliskie współczesnemu światu, ale nie aż tak, żeby się nimi przejęli amerykańscy jurorzy. „Boże Ciało” jest arcydziełem lokalnym, pięknie i wnikliwie pokazującym Polskę i Polaków ze szczególnym uwzględnieniem naszych problemów z klerem. Dlatego mieliśmy nadzieję na statuetkę. Kiedy oglądałam wywiady z aktorami i twórcami filmu, ich radość z czerwonego dywanu, smokingów i sukien do ziemi, oraz pewność zwycięstwa pękało mi serce, miałam bowiem przeczucie, że znowu kulą w płot. I wykrakałam. Może dlatego, że znam się na polskich filmach, jako permanentna uczestniczka Festiwalu Filmów Polskich w Gdyni. Może dlatego, że oglądam kina etniczne, dziwne dokumenty i normalne, porządnie zrobione, współczesne filmy. Piszę ostrożnie, bo staliśmy się drażliwi i jak się ktoś o milimetr wychyli, to bęc go hejtem. Dlatego nie jestem na facebooku, bo nie ciekawi mnie, co sądzą o mnie osoby, które mają za dużo czasu, a za mało własnych problemów. Gratuluję i czekam, bo tym razem temat drażliwy […] Read More
Nie wiem co napisać po dowiedzeniu się o odejściu mojego serdecznego kolegi. To bardzo trudne, bo wzajemnie się lubiliśmy od ponad 30 lat. Staraliśmy się bywać na naszych imprezach, gdzie nie mogliśmy się nagadać. Rozmowa z Nim była jak górska rzeczka, krystalicznie czysta, wesoła i pełna nieoczekiwanych zakrętów. Był cudownym sarkastycznym gawędziarzem pełnym kosmicznej energii. Jego poczucie humoru było dla mnie niedoścignionym wzorem, a nasze śmiechy z tych samych rzeczy były dla nas ważne. Widzieliśmy się ostatni raz 14 listopada 2019 roku, na promocji mojej książki Selfie, w Kuźni Kulturalnej, gdzie przyszedł ze swoją przyjaciółką-Tatianą, za która przepadam, bo była cudowną partnerką dla tego fantastycznego człowieka , wspaniałego artysty i przezabawnego, acz nie łatwego faceta. Poznaliśmy się bardzo dawno i od pierwszej chwili zaczęła się nasza serdeczna, pozbawiona problemów i żółci, znajomość. Podziwiałam go od dziecka. Jego seriale, Czterdziestolatek, czy Wojna Domowa, do dziś są arcydziełami i najlepiej opowiedzianymi historiami o PRLu. Te filmy w ogóle się nie zestarzały i do teraz mogą być wzorem dla raczkujących serialistów. Przy programie „Poznajmy się” popłakiwałam ze śmiechu, tak jak przy jego świetnie napisanych książkach i wszystkim czego dotknął. Jerzy był zawsze na polowaniu, nastawiał ucha i oka na otaczającą nas głupotę i […] Read More
Plotka jest negatywna i ma negatywne skutki. Jest stara jak świat. Hamlet mówi do Ofelii – „Ofelio, idź do klasztoru, na cóż ci mnożyć grzeszników! Choćbyś była jak lód czysta, jak śnieg nieskalana, przecież nie ujdziesz obmowy…” W dobie Internetu Ofelia nie miała by i tak szans, nawet gdyby poszła do klasztoru, bo to by też była sensacja. Cytat jest z pamięci, ale oddaje grozę zagadnienia. Plotka i to coraz głupsza, stała się narzędziem powszechnym, niebezpiecznym i podłym. Nie ma się jak bronić, ale można ją lekceważyć. W nowym, plotkarskim ale miłym programie Superstacji, dziennikarka zadała mi pytanie: – Co jako przyjaciółka Kory sądzę o tym, że Kamil ma nową ukochaną? Nie cytuję dokładnie. Po zastanowieniu, powiedziałam, że Kora nie była by zadowolona, bo żadna kobieta by nie była. I tyle. Mężczyzna chyba też by wolał, żeby go opłakiwać do końca dni. Nie było potępiania Kamila, tylko wyraziłam swoje zdanie. Zahuczało, a ja jako nie mająca konta na żadnym pudelku i fejsie, nie wiedziałam, że rozgorzała w Internecie dyskusja, czy mam rację i czy mam prawo o tym mówić. Zapytano mnie jako przyjaciółkę Kory, którą byłam przez wiele lat. Namalowałam jej kilkadziesiąt portretów, pomieszkiwałam u niej w Krakowie, pamiętam jej […] Read More
Oglądałam w TVN 24 relacje z Parlamentu Angielskiego, z ulicy i wywiady z różnymi osobami na temat wyjścia Wielkiej Brytanii z UE. Jedni skaczą z chorągiewkami, inni pukają się w czoło, a nowy premier, który ma wspólnego fryzjera z Trumpem, twierdzi że Polska będzie następna. Matko Boska! Ile trzeba mieć w sobie fałszywie pojętego separatystycznego patriotyzmu, żeby tak ryzykować i w imię czego?. Nie jesteśmy wyspą, jesteśmy buforem i przedmurzem, dlatego jesteśmy ważni dla UE. Miałam wrażenie, że śnię, bo Europa jest potrzebna Anglii, a vice versa tak sobie. Gdyby król Krzywousty nie podzielił Polski miedzy 5 synów, to nasza historia wyglądała by inaczej. W mądrej, zachowawczej Francji od czasów napoleońskich majątek dziedziczy pierworodny syn i nie ważne ile ma braci i sióstr. W ten sposób nie następuje posiekanie schedy na gulasz. Oczywiście są też inne przepisy, zapewniające żonie i pozostałym dzieciom godziwy byt. Gdy usłyszałam, że Anglia się wypisuje z UE, myślałam, że to żart, bo zawsze bardziej opłaca się coś robić wspólnie, niż ciągnąć każdy w swoja stronę. Zastanawiałam się, po co Słowacja naraziła się na trudności ekonomiczne, odcinając się od Czech? Świadomość narodowa, patriotyzm? Mamy to samo, a Francuzi, Niemcy, czy Włosi chętnie działają wspólnie i ekonomicznie […] Read More
Budzę się rano, włączam radio i na dzień dobry słucham o pożarach w Australii, Panu Tomku, który utuczony, nie przypominający z pewnością symbolu seksu, postanowił powrócić na ring i wreszcie powiedzieć, jak było naprawdę, o chłopcu lat 17, który zabił matkę i przyrodniego brata, epidemii w Chinach, wypadku helikoptera w którym zginął piękny, genialny koszykarz, oraz o smogu, który dusi Warszawę. Jestem w Sopocie, więc ostatnia wieść mnie chwilowo nie dotyczy, ale zastanawiam się, czy przypadkiem coś się nie zmieniło w informacjach podawanych przez media. Wynika z nich, że nie dzieje się nic normalnego, czy też miłego, tylko czysta apokalipsa. Kiedyś oglądałam wiadomości u znajomych w Berlinie i kiedy pokazano piękną szkołę i dzieci grające w piłkę z niepełnosprawnymi kolegami, czekałam na finał w postaci wybuchu bomby, albo powodzi, która tę szkołę zmiotła dzień wcześniej. A tu nic. Rodzice udzielają pozytywnych wywiadów, dyrektor obiecuje, że za miesiąc wybuduje basen do ćwiczeń. Poczułam się oszukana, bo przyzwyczaiłam się, że u nas nie ma dobrych wiadomości, bo może tylko złe nas interesują. Staram się wieczorem nie oglądać telewizji, bo potem nie mogę spać. Dzisiaj rozpoczęłam dzień od dowiedzenia się , że jakiś potwór włamał się do mieszkania naszej Noblistki w celach rabunkowych. […] Read More
Jest 19 stycznia, siedzę w pociągu do Sopotu, a za oknami wiosna. Słońce, błękitne niebo i śladu nawet spłachetka śniegu. Ponieważ właśnie wróciłam z Majorki z pięknymi palmami i z granatowym niebem, odbijających się w morzu śródziemnym, to ta pogoda wydaje mi się naturalna w styczniu. Na początku pobytu w Ameryce dowiedziałam się o globalnym ociepleniu i bardzo mnie to rozśmieszyło. Ha, ha, ha znikną góry lodowe na Antarktydzie, wyginą białe niedźwiedzie i zatoną niektóre miasta, ergo nie będzie zimy, tylko takie coś bez śniegu, jak w Europie zachodniej. Nie będzie bałwanków z marchewkowym nosem, a sanki zastąpią hulajnogi. Trzeba się było nie śmiać. Lubię zimę z mojego dzieciństwa , ze śnieżnymi zaspami, kuligami i skrzypieniem wieczornego, granatowego śniegu. Byłam zachwycona zamarzniętymi szybami z przecudnymi kwiatami, chodzeniem na sanki i łyżwy, oraz kożuchem, który wyprosiłam mając 6 lat. W czasach mojego dzieciństwa były kłopoty z rzeczami dla dzieci, które szybko rosły. Ja rosłam najszybciej i zanosiło się na to, że będę olbrzymką, wobec tego, kupiono mi kożuch do ziemi z rękawami, które trzeba było podwijać. Był piękny, brązowy, z haftowanymi szlaczkami i skórzanymi guzikami. Wyglądałam w nim jak w batyskafie i ledwo mogłam chodzić. Za duża, też kożuszkowa, czapka uszanka […] Read More
