Właśnie wróciłam z Lubniewic, gdzie wśród strug deszczu i czasem wychylającego się wrednego słoneczka, odbywał się Festiwal im. Michaliny Wisłockiej, prekursorki mówienia o seksie w siermiężnej soc.- Polsce. Sponsorem była Polfarma, która właśnie wypuściła na rynek lek na potencję – maxigra GO, do kupienia bez recepty. Czyli nowa era w polskim seksie. Mam nadzieję, że ten lek przywróci radość życia panom z problemami. Pomysłodawcą projektu był as polskiej seksuologii prof. Zbigniew Izdebski, asystent wybitnej prekursorki. Pomagał organizacyjnie i gościł nas Burmistrz pięknego miasteczka Lubniewice, położonego nad wielkim jeziorem. Lubniewice, wsławiły się tym, że tutaj Michalina Wisłocka przeżyła romans swojego życia, pokazany w filmie Marysi Sadowskiej – hicie, „Sztuka kochania”. Do Lubniewic przyjechała plejada polskich Profesorów zajmujących się rolą seksu w naszym życiu, która jest nie do przecenienia. Pomimo różnej pogody, na panelach bił brawo zachwycony tłum. Były debaty o zdrowiu seksualnym kobiet i mężczyzn. Były promocje książek związanych z seksem i dyskusje o roli seksu w życiu każdego dorosłego człowieka. Cudowna, doskonale zorganizowana impreza trwała trzy dni i z pewnością wniosła bardzo dużo do naszej wiedzy o seksie i problem nagłośniła. Było mnóstwo atrakcji nie tylko w mieście na rynku, ale i na plaży nad jeziorem. Atmosfera swobody, zrozumienia, dużo […] Read More
Bach był geniuszem, a według mnie Kosmitą, bo wierzę w ingerencje Kosmitów w nasze ziemskie sprawy, a szczególnie w sztukę. Oto moja teoria. Wisi pramałpa na drzewie, a za chwilę powstają świątynie babilońskie, piramidy Azteków i imperium starożytnego Egiptu, też z piramidami i wysoko rozwiniętą matematyką i astronomią. Ciekawe jakim cudem? Niektóre postaci w reliefach mają kosmiczne stroje, a ich pojazdy wyglądają jak rakiety. Naoglądałam się filmów o tym i uwierzyłam. A potem, znowu ingerencja- budowniczowie katedr, nagła erupcja sztuki gotyckiej budowanej bez użycia maszyn. My z maszynami, a miewamy kłopoty. A Renesans? Wszyscy najwięksi artyści tego okresu są prawie rówieśnikami z okolic Florencji. Wygląda na kosmiczne In vitro. Nagle w jednym mieście mecenasi sztuki- Medyceusze. Artyści; Leonardo da Vinci, Michał Anioł, Rafael, Botticelli, Pierro Della Franczeska, Giotto, Donatello, Bramante projektujący kopułę i założenia urbanistyczne Bazyliki św. Piotra, oraz placu przed nią. Nie wymienię więcej, ale czy to może być przypadek? To początek wielkiej sztuki europejskiej. Potem podobna ciekawostka z kosmicznym In vitro- Wiedeń XVII, XIX i początku XX wieku. Nagle właśnie tu pojawiają się w malutkich odstępach Mozart, Beethoven, Schubert, bracia Strauss, Mahler i wielu innych kompozytorów o wielkim znaczeniu, no i nagle mieszczański, estetyczny, kopeć zmienia się w […] Read More
W Puszczy Białowieskiej byłam tylko raz przelotem, 20 lat temu ze śp. Marią Anto wybitną, czarodziejską malarką, uważaną przeze mnie za najlepszą. Miała wystawę w jakiejś cudnej, małej galeryjce otoczonej zupełnie rudymi drzewami. Jechałyśmy razem milcząc, bo okolice Białowieży jesienią zapierają dech. Tylko Upstate New York, jest równie piękne. Lasu się nie boję, nie gubię się na grzybach, uwielbiam jeździć rowerem po mazurskich ścieżkach, rozglądając się, czy aby nie goni mnie dzik, a zapach lasu zmieniający się wraz z okolicą, to poemat. Każdy pachnie inaczej. W Tatrach- jodłowo wilgotnie, koło Warszawy upalnie- sosnowo, a na Mazurach liściasto, dębowo i świerkowo. Z dzieciństwa pamiętam cudowny aromat gliniastej ziemi pachnącej naftą i olejki eteryczne świerków z wielkimi szyszkami w okolicach Iwonicza Zdroju. Tam od 6 do 22 roku spędzałam wakacje na koloniach, z babcią, mamą i potem z mężem. Do tej części Polski mam czułą słabość, bo jest jak pierwsza miłość wspominana po latach. Nie mam słabości do Białowieży, bo jej nie znam, ale zamierzam to nadrobić i za namową Borysa Szyca, wybrać się na wycieczkę. Zapach ściętych drzew jest piękny, ale ładnie i dłużej pachną te nie ścięte. Kiedy pokazują wycinki drzew w Białowieży mam łzy w oczach. Drzewa wyglądają jak […] Read More
Mój dyletantyzm w sprawie globalnego ocieplenia powiększa się z dnia na dzień. Niby się ociepla a w niedzielę na tarasie mojej ulubionej graficzki Olgi zmarzły mi nóżki, bo byłam w sandałkach. Takiego czerwca jeszcze nie było, w moim, skądinąd, długim życiu. W słońcu jest OK, a w cieniu, nóżki zimne i nosek siny. Mam w nosie takie lato, z kolei upały też do bani. Tak, czy siak wolę wyraźne pory roku. Tu nakreślę pogodowy obraz pór roku, który pamiętam jeszcze sprzed + – 40 lat. Gdy byłam Hanią Banią zima zaczynała się 1 listopada. Na cmentarz mama ciocie i babcia zakładały futra, a ja paltocik na watolinie, oraz włóczkową pilotkę. Wszyscy w czapkach, ciepłych butach, a nóżki zimne już po godzinie. Rączki zgrabiałe, suche liście oszronione, kałuże zamarznięte. Imieniny Barbary to był przełom „Barbara po lodzie, Boże Narodzenie po wodzie” i odwrotnie. Zwykle na Barbary nie było jeszcze śniegu, ale na Święta i tak zaspy po pachy. Mrozy okropne, zawsze więcej niż 10 stopni – minus, ale pamiętam, że i – 20 bywało w Wigilię, a styczeń był jeszcze gorszy. „Idzie luty, obuj buty!” Luty lubiłam, bo często nie było lekcji z powodu strasznych mrozów. Na podwórkach i boiskach lodowiska […] Read More
W tym tygodniu byłam na dwóch hucznych bankietach organizowanych przez czołowe kliniki medycyny estetycznej. Takie przyjęcia są bezcenne, dla mnie jako łowczyni tematów do felietonów, ale też skłaniają do zabawnych refleksji, nad granicami pomagania Panu Bogu. To prawda, że w niektórych przypadkach zlekceważył podstawowe normy, ale żeby go aż tak poprawiać? Jestem zawodową portrecistką, zwaną- Witkacym w spódnicy i mam fotograficzną pamięć do twarzy. Tak było do niedawna, ale ostatnio moja pamięć na nic, bo nie poznaję swoich modelek i koleżanek. Nagle rusza w moim kierunku opuchnięta ofiara przemocy domowej, z małymi oczkami, za to z ustami, z przeproszeniem, stekowca- dziobaka australijskiego. Usta te boleśnie wykrzywia w czymś w rodzaju uśmiechu. Nawisłe, kamienne od botoksu czoło wygląda jak Ściana Płaczu. Nastrzyknięte, pyzate poliki sprawiają, że oczy są dwa razy mniejsze. Nad parówkami, lub serdelkami ust, okap jak w staropolskiej kuchni. Wypchnięta, martwa górna warga, unosząc się mozolnie pokazuje sztuczne, za białe zębiska. Po chwili rozmowy okazuje się, że jest to moja koleżanka po 4 latach nie widzenia. Lata te zużyła, żeby wyglądać jak Czukcza po przejściach. Serce mi pęka, do czasu, kiedy zauważam wyraz szczęścia na jej mało mimicznej twarzy. Przybliża się konfidencjonalnie i namawia mnie, na taką samą masakrę, […] Read More
Zwykle nie używam w pisaniu wulgaryzmów, bo napisane, to nie to samo, co powiedziane ale zrobię wyjątek bo mi w Dzień Dziecka gały wyszły. Słowo gały, oznacza oczy, czyli gałki oczne. Tę informację podaję dla moich młodszych czytelników, którzy nie znają archaicznych słów, a inne też słabo, albo im się myli. Kiedy byłam dzieckiem, negatywne określenie gały, było w potocznym użyciu wśród dziatwy szkolnej. Gały można było wytrzeszczyć i wywalić a i mogły tez wyjść z orbit, jak coś było nieprawdopodobne, raczej w sensie negatywnym. Ad rem. Wywaliłam gały, gdy zobaczyłam młodych oszołomów, których wpuszczono do Sejmu żeby sobie w Dzień Dziecka poudawali posłów. Nikt nie mówił jakie było kryterium kwalifikacyjne, a ja wiem. Mianowicie. Trzeba było znaleźć ulicę o niepoprawnej ideowo nazwie i zaproponować jakiegoś lansowanego wyklętego, albo inny patriotyczny kawałek. Na przykład, taka ohyda jak „ Armii ludowej”. Czerwone komuchy, nawet jeśli walczyli z Niemcami, w co wątpimy, to na pewno pod tym płaszczykiem ukrywali swoje prawdziwe, niecne zamiary. Zastępujemy tę nazwę np. ulicą VII Bayonu Saperów. Za ten przejaw wyobraźni możemy popyskować w Sejmie w chórze z podobnymi sobie tworami propagandy z piekła rodem, prawie dziećmi i być w telewizji ku radości proboszcza. Wylizane włoski z wyrąbanym […] Read More
Mieszkałam sobie w dzielnicy zwanej „ Zatoka czerwonych świń”, bo moimi sąsiadami byli pp. Kwaśniewscy, pp. Oleksy, pp. Szmajdzińscy, pp Kutz, a nawet na początku istnienia osiedla, Jerzy Urban. Mieszkanie kupiłam na rynku wtórnym od aktorki, G. Sz. Szkoda wracać do sprawy, bo diva cwana jak fenicki kupiec, wykiwała mnie strasznie. Natomiast tym razem wykiwałam się sama, przenosząc do Miasteczka Wilanów, stolicy 500+ i symbolu dzietności. Sytuacja o tyle zabawna, że nigdy nie miałam żadnego swojego dziecka i jestem skrajnie nie przyzwyczajona do ryków i kwileń dzieci cudzych. Nie jestem przyzwyczajona do jeżdżenia wąskimi uliczkami zastawionymi brudnymi autami, na pozawarszawskich rejestracjach. Nie jestem przyzwyczajona do mieszkania na wielkim placu budowy, która pracuje 24 godziny na dobę. Nie lubię walenia kafarów, przekleństw, dyndających mi przed nosem dźwigów, ciężarówek rozjeżdżających chodniki, o ile nie są zastawione antycznymi limuzynami typu „Szwagier, złota rączka”, z wielką drabiną, kubłami i 6 nałogowymi palaczami. Te wypełnione dymem gruchoty, zajmują głównie miejsca dla inwalidy, albo tarasują w ogóle przejścia dokądkolwiek, bo na wsi jak się ma „ taksówkę”, to wszystko wolno. Miasteczko Wilanów powinno się nazywać Wesołe Miasteczko, bo co krok coś zabawnego. Natsrzyknięte glonojady gadające przez komórkę uczą dzieci chodzić, właśnie na ścieżkach rowerowych, wlokąc je […] Read More
Nie lubię tłumów. Nie chodzę na koncerty na żywo, na mecze, wyjątkiem są demonstracje, ale to społeczny obowiązek. W Nowym Jorku często nie chodziłam do centrum i muzeów, bo przyjechało 7 milionów turystów na Wielkanoc i był straszny, bezładny tłum. Uciekłam do Warszawy, ale i tu mnie dopadło. Targi Książki miały miejsce na Stadionie Narodowym, który od pierwszej chwili kiedy go ujrzałam budzi we mnie wstręt. Bardzo brzydkie toto, ogromne i w ogóle nie pasuje do, w sumie przytulnego miasta, jakim jest Warszawa, obecnie- stolica Słoików i ich 500+. Jest wymiana, Warszawiacy uciekają na wieś, bo wszędzie place budowy. Pod oknem mojej sypialni już dwa lata walą kafary i od 7 rano drze się klasa robotnicza. Zamykam balkon i dosypiam w ciszy. Na stadionie w sobotę podpisywaliśmy z prof. Izdebskim nasza książkę „Seks teoria i praktyka”. Ja już miałam okropne wrażenia z zeszłego roku. Profesor był optymistycznie nastawiony. Otoczenie stadionu, parkingi na 60000 osób, tunele i ogromne wybetonowane przestrzenie przypominają nastrojem Czarnobyl po katastrofie, ale już po wjeździe windą, zalewa nas fala człapiących czytelników. Suną bezmyślnie, wpadają na siebie, nagle hamują i zawracają. Mają puste oczy przybyszów z innego świata. Przypada 3 osoby na metr kwadratowy, wszyscy wloką się rozmawiając […] Read More
Dużo podróżuję Pendolino i zawsze w strefie ciszy. Mało kto potrafi się zdobyć, na nie gadanie przez kilka godzin, więc wagon jest przeważnie pustawy i wszyscy, piszą, albo oglądają filmy, słuchają muzyki w słuchawkach, no i SMSują. Raj. Wagon nr. 7 oddalony jest bardzo od placówki gastronomicznej, która w Pendolino wygląda jak poczekalnia dla uciekinierów. Ni to stołówka, ni to przedział. Okropieństwo, budzące słodkie wspomnienie o wygodnych wagonach restauracyjnych ze stolikami, a w dawnych czasach z białymi obrusami i lampkami z ciepłym światłem. Widać, że obecnie projektują te koszmary gastronomiczne osoby oszczędne z wsi i miasteczek, nie nawykłe do wyrzucania pieniędzy na jedzenie poza domem. Cichy wagon jest w 2 klasie, znalazłam go kiedyś uciekając z klasy 1, gdzie w ramach biletu jest bezpłatny obfity poczęstunek przynoszony na miejsce przez kelnerów. Tak jak w samolocie, tyle, że nie są to skromne porcyjki wołowo- drobiowe, a często dania z wieprzowiny, których zapach budzi staropolskie skojarzenia z grubasem, panem Zagłobą i rozrywaniem rękami upieczonej zwierzyny na królewskich polowaniach. Żurek z kiełbasą też ma swój udział w tej gierkowskiej, stołówkowej orgii. Smród straszny. Szczególnie dla osób nie jedzących wieprzowiny, a i mięsa. Pociąg do Krakowa jedzie około 3 godzin i nie sądzę, żeby […] Read More
Bardzo dziękuję wszystkim, którzy byli na marszu Równości. Nawet pogoda była z nami, nie mówiąc o sile mocy. Stałam na placu Konstytucji z Barbarą Labudą, z którą pojechałyśmy demonstrować prosto po programie w Super Stacji. Inny świat, inny kraj, inni ludzie, śliczne uśmiechy i radosne twarze, jak nie my Polacy, zwykle nazłoszczeni i pełni rezerwy. Taki marsz, to psychoterapia. Społeczna frustracja i złość, potrafią się zmienić w coś bardzo pozytywnego. Musimy się zjednoczyć i zrozumieć, że tylko razem damy radę, .Powiedzenie „w jedności siła” to prawda. Mam nadzieję, że to dotrze do szefów poszczególnych partii, które bezsensownie ciągną, każda w swoją stronę. Najpierw należy zabić smoka, a potem mieć rację. Poprawki Kobiety, a i niektórzy mężczyźni, dzielą się na tych, co poprawiają naturę i walczą z cielesną erozją i takich, którzy puszczają wiosła i dryfują małżeńskim kajakiem, w stronę Styksu. Jestem za rozsądnymi poprawkami, czyli walką ze wszystkim, co się da zahamować. Zęby można doprowadzić do perfekcji, byle nie za bardzo, bo moi przyjaciele z porcelanowymi koronkami wyglądają jak strzygi. Dla ładnej cery są kosmetyki i kosmetyczki z nieinwazyjnymi maskami i maszynami, od cellulitu są masaże, rożne aparaty i zawijania. Wszystko, poza bezmyślnym nastrzykiwaniem, polecam. Moje znajome powariowały i […] Read More
