Ostatnie wpisy

Archiwa

    Jaki taki

    30 października, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    W zeszła niedzielę wybrałam się na wybory z młodą sąsiadką. Tam „gdzie zawsze” nie było nas na liście. Informacji gdzie głosujemy przy wejściu do naszego budynku też nie było. Powiedziano nam, że kilometr dalej w szkole głosuje nasza ulica Teodorowicza, choć mieszkam na Sarmackiej ale 300 metrów od niej. Miasteczko Wilanów ma straszny bałagan adresowy, bo topografią zajmują się słoiki z małych miast i wiosek. Dzielni prowincjusze potrafią po tej samej stronie ulicy dać numery parzyste i nie parzyste, żeby było po kolei i każdy numer ma minimum kilka liter. A,B,C są najdalej od numeru właściwego D, E, F najbliżej. Taksówkarze śmieją się do czasu, potem są wściekli. Nie mówiąc o tym, że numery na Sarmackiej nie idą z biegiem Wisły, tak jak wszystkie (oprócz Puławskiej) w Warszawie, tylko na odwrót. Ciągi piesze stały się dwukierunkowymi ulicami i trzeba zjeżdżać na chodnik ustępując miejsca sąsiadowi z obłędem w oku. Szłyśmy z nowopowstałą Warszawianką, gawędząc w tłumie wyborców, który wyroił się nagle z wózkami i hulajnogami. Wszyscy eleganccy, uśmiechnięci i pewni, że wygramy. Gdyby głosowały maluchy 500+, to byśmy mieli frekwencję 100%, ale i tak wynik był oszałamiający. Gawędziliśmy stojąc w kolejce po formularze i wszyscy byli pewni, że Trzaskowski wygra […] Read More

    Blog dodatkowy

    23 października, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Jadę Pendolino do Krakowa w wagonie nr. 7 – strefie ciszy i radośnie rozmyślam o wczorajszych wyborach. Warszawski wynik przewidziałam, łódzki i krakowski, też.  Powodem mojej radości jest zdanie sobie sprawy, że jest Nas, wykształciuchów, bardzo dużo, czego Pis nie brał pod uwagę. Kto przy zdrowych zmysłach chciałby Warszawiakom wciskać  Maliniako- podobnego Opolanina, który ma stołeczny meldunek od 2 lat. Nigdy nie kibicował Legii i nie ma pojęcia gdzie są podstawowe ulice. A dlaczego ten rodowity Opolanin nie startował u siebie? Oj, rozhulali się PiSowscy chłopcy. A tu figa z makiem. Od wyjścia na wybory i po zobaczeniu setek hulajnóg z rodzicami zmierzających w kierunku lokali wyborczych wiedziałam, że Wilanowska inteligencja, ciężko pracująca, chce żyć w europejskim mieście, bez faszystowskich demonstracji, ogrodzenia Sejmu i pomników o odpustowym zacięciu. Mam nadzieję, że nasz nowy Prezydent miasta jest na tyle młody, że porusza się samochodem o własnych siłach i odkorkuje  zapchaną  gruchotami stolicę, a zamiast kretyńskich rond, zrobi wiadukty nad głównymi przelotowymi arteriami. Jednak najważniejsze, jeśli chodzi o estetykę, jest zdemontowanie tysięcy chałupniczych reklam i billboardów, którymi oblepione jest miasto. Kraków, Wrocław i Spot nie są zaklejone więc jest to do zrobienia. I jeszcze mam pomysł, żeby zmniejszyć ilość spacerowiczów w mundurach […] Read More

    Warszawianka

    20 października, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Bardzo proszę osoby, którym zależy na pięknej i demokratycznej Warszawie, aby poszły KONIECZNIE NA WYBORY głosować na WARSZAWIAKA! Od nas zależy jak i w jakim mieście będziemy żyli  przez następne lata. Świeżo przybyli Warszawiacy powinni wspomóc rdzennych, bo razem będziemy decydowali o losach tego miasta. Dlatego wspólnie walczmy o demokrację i nie zostańmy w domu, w tak ważnym dniu. Jestem Warszawianką, choć urodziłam się w Zielonce,  ale o 2 tygodnie wcześniej, Więc nie było jak dotransportować rodzącej Mamy do zarezerwowanego, wojskowego szpitala na Koszykowej. Oprócz mnie cała rodzina, po kądzieli i po mieczu, przyszła na świat w Warszawie i w Warszawie mieszkała.  Wszystkie dzieci miały zamiejscowe ciocie, w domku w bzach, we Wrocławiu, czy Gdańsku, a ja mogłam do Cioci pojechać na Bielany,  albo pójść na sąsiednią ulicę. Bardzo nad tym bolałam. W czasie pierwszych dni wojny spłonęły rodzinne dokumenty i zdjęcia, ale rodzina akurat była w Zielonce, gdzie spędzali lato i zostali na całą wojnę, a  część po wojnie. Warszawa jest dla mnie bardzo ważna i mam do niej stosunek, jak do najbliższej rodziny, czyli różny. Wiele rzeczy mnie denerwuje, nie znoszę średniowiecznych rozwiązań komunikacyjnych , domów stawianych jak popadnie, braku urbanistyki, opieszałości konserwatorów zabytków i śladowego myślenia o […] Read More

    Zębale

    15 października, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Moją ulubioną aktorką w czasach gdy byłam małoletnia, była Zofia Kucówna. Poza świetną grą miała atut w postaci lekko wypukłych, bielutkich jak ząbki czosnku, zębów. Jej uśmiech był zniewalający, delikatny i prawie dziecinny. Moim marzeniem było mieć taki uśmiech jak ona. Niestety do teraz mam inny uśmiech, grunt, że swój i nie przypominam dziadka do orzechów, ani bajkowej strzygi, która się szczerzyła strasząc na bagnach. Zęby w miarę upływu czasu stają się coraz ciemniejsze i jeżeli ich się nie szoruje minimum dwa razy dziennie nie nadają się do pokazywania. Moje do pokazywania się jeszcze nadają, acz kusi mnie zrobienie sobie tak zwanych- licówek, czyli cieniutkich płatków białej porcelany przyklejonych na własnych siekaczach. Niestety moi dentyści uważają to za absurd i raczej mnie przekonali. Dużo bywam, mam mnóstwo znajomych i tylko nieliczni nie sprawili sobie na froncie wampirzych nakładek, lub implantów. Od razu poznać, że ich nie stać na hollywoodzki uśmiech, a resztę stać i to też widać. W wyścigu z czasem przodują moi  koledzy dziadziadzidzie, którzy wszyscy wyglądają jak reklamy sztucznych szczęk. W zniszczonej buzi nagła iluminacja, białe wielkie zęby sprawiają, że uśmiech dawnej Zofii Kucównej zaczyna być wykładnią statusu społecznego. Implant kosztuje średnio 8 tysięcy!!! Rozumiem starsze osoby z […] Read More

    Kolacyjki

    08 października, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Pochodzę z rodziny świętującej i przyjmującej gości. Czasem 3 stoliki brydżowe, czyli 12 osób na kolacji. Mam genetyczne zamiłowanie do karmienia znajomych, ale i wzorce z domu jak i co. Stół zawsze nakryty porcelaną z kryształowymi kieliszkami, serwetki z materiału i starannie przygotowane menu. I było tak do niedawna, zostało tylko nakrycie stołu, bo wiele się zmieniło. Teraz wszyscy czegoś nie jedzą. Bo gluten, bo laktoza, bo garbniki i cukier, oraz czosnek. Zwykle okazuje się to, kiedy już sadzam gości przy stole. W jednych oczach przerażenie osoby, którą chcą otruć, w drugich lęk przed glutenem w wódce. Jedni nie jedzą śledzia, drudzy wyłącznie, zimna kasza gryczana z czosnkiem i zieloną pietruszką to dla niektórych obraza. Dla innych przepyszne. Na ostatniej kolacyjce u mnie pod hasłem śledź i wódka, oraz zupa z soczewicy, było kilku gości. Najmilszy gość, pijący jak smok, na antybiotyku. Ledwo żywy. Zjadł kilkanaście kawałków śledzia popijając zimną wodą i położył się spać na kanapie w salonie, bo go „ rozbierało”. Na szczęście nie do końca. Żona piła dzielnie i jadła wszystko, takoż mój kolega z czasów studiów. Inna koleżanka przyszła z butelką wody gazowanej i torebką rzodkiewek. Długo mówiła o odchudzaniu i  chorej wątrobie, a zjadła śledzia, […] Read More

    Oda do młodości

    30 września, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    „ Niechaj kogo wiek zamroczy, chyląc ku ziemi poorane czoło, takie widzi świata koło, jakie tępemi zakreśla oczy !” Kiedy ten wiersz  Mickiewicza prześladował dzieci w szkole, nie wiedziałam co to jest starość, a jeśli, to miałam na myśli osoby trzydziestoletnie. Młodość wydawała mi się wieczna i  oczywista. Dzisiaj, gdy moi koledzy 60+ udają młodzieńców w czerwonych spodenkach, zastanawiam się po co im to, skoro skrzypią zginając się, aby wsiąść do swojego antycznego „Prosiaka”. Młodość to nie implanty zębów przednich, wielkości fasoli Jaś i popisywanie się dzidziusiem, jakoby własnej produkcji, tylko stan pogodnego ducha i energia. To niestety w pewnym wieku więdnie i nie wesołe jest życie staruszka, a szczególnie jego otoczenia. U panów w wieku średnim +++, występuje ciągły stan irytacji, który leczy się suplementem diety, łiskaczem. Może być wino, albo golonka. Ważne jest podkreślanie dużego usportowienia, co owocuje wywichnięciem barku, lub operacją kolana. Kamienieję widząc latające na kajcie stada emerytów. Póki dziadzia lata, nie ma na niego bata!- chce się zaśpiewać i odwiedzić kolegę z klasy na oddziale ortopedii. Kiedyś, w czasach dziecinnych pokoi i wychowywania pociech(!!???) na ludzi, każdy wiek miał swoje prawa, teraz się pomieszało i babcie podkradają wnukom ramoneski i buciory z ćwiekami, aby pójść […] Read More

    Wysyp w Gdyni

    24 września, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Z filmami jak z grzybami, nigdy nic nie wiadomo. W tym roku wysyp świetnych filmów, aktorek, aktorów, scenarzystów i gości. Festiwal Filmów Fabularnych w Gdyni pękł w szwach. Jak na teatralnych festiwalach za Gierka, tłumy szturmowały gdyńskie kina, a najbardziej Teatr Muzyczny. Okazało się, że nic się nie zmieniło i jest grupa ludzi kochających sztukę, oraz rozumiejących, że to podstawowa wartość tworząca  i jednocząca społeczeństwo. Tu zabrzmiałam jak wice-minister Kultury, który na gali zakończeniowej wygłosił mowę w imieniu Ministra właściwego, który sprytnie nie przyjechał, przewidując, że ponad 1500 gości, na gali może dać wyraz swemu niezadowoleniu z powodu lekceważenia i przemilczania problemów artystów ze wszystkich dziedzin. Wice minister miał szanse nie być wyklaskany, bo przy końcowych przemówieniach o nim zapomniano. Aż tu nagle, zza kulis zaczęła machać ręka. Prowadząca galę Małgorzata Kożuchowska poszła zobaczyć co się dzieje i powróciła z wiadomością, że nie przemawiał namaszczony przez Władzę Jej przedstawiciel. No i przemówił, czyli odczytał z kartki, jak za dawnych lat.  „Co to się działo, co się działo, uzdrowiska pół ze śmiechu się skręcało..” Sala śmiała się jak szalona, bo brednie  idealnie nawiązywały do przemówienia aparatczyka z przed chwilą puszczanego fragmentu „Zimnej wojny”. W końcu i vice Minister zaczął się śmiać, […] Read More

    Diariusz z podróży

    19 września, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Kiedyś, Diariusz znaczyło tyle, co dziennik, najczęściej z podróży, tego imienia nie nosił nikt w mojej szkole, dopiero w latach siedemdziesiątych wyroiło się skupiskach miejskich i podmiejskich Dariuszów, Klaudiuszów Mariuszów a i  Robertów oraz Patryków. Aż się prosi, żeby napisać o imionach rodem z Cesarstwa Rzymskiego, połączonych fikuśnie z nazwiskami, najczęściej- rzeczownikami. Typu Klaudia Kiełbasa, czy Dariusz Gwóźdź. Ale to innym razem, bo teraz chcę napisać o modzie. Znowu jestem w Sopocie, ale po to żeby jak co roku jeździć oglądać filmy polskie na Festiwalu w Gdyni. Szczegóły za tydzień, bo widziałam tylko Kamerdynera. Sopot jest moją wielką i odwzajemnioną miłością. Sądząc z tłumów, które oblegają Monciaka w wakacje nie jestem wyjątkiem. Zachwycają mnie miasta, gdzie można się poruszać „na nogach”, bo wszędzie jest blisko. W Sopocie fajnych knajp przybywa w niesłychanym tempie. Niektóre mają doskonałych kucharzy, nawet rodowitych Chińczyków, oczywiście w restauracjach chińskich. Jakbym tu mieszkała, to bym wynajęła turystom kuchnię, bo po co gotować, jak od tego są zawodowcy. Coś mnie znosi na mieliznę, a miałam pisać o modzie, a właściwie sposobie zachwalania swych wdzięków, polegającym na zredukowaniu ubrania do minimum. W większości wypadków decyzja jest słuszna, bo mamy wysyp pięknych, zgrabnych młodych kobiet z aksamitnymi ramionami i […] Read More

    Wyścig z czasem

    11 września, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Bardzo polecam Alicję z krainy czarów, którą czytam co pewien czas i za każdym razem się śmieję w tych samych miejscach. Wszystkie postacie są niesłychane, a ja najbardziej lubię pędzącego królika, który leci jak wariat spoglądając na kieszonkowy zegarek, typu ‘cebula’ na łańcuszku z dewizką. Ciekawe ilu moich czytelników wie co to takiego dewizka. Królik jest lokajem królowej, która może go kazać ściąć za spóźnienie, wobec czego w stałej panice nie wie co robi, nie pamięta po co biegnie w swoim aksamitnym fraczku. Kiedyś chciałam zilustrować Alicję, ale oryginalne rysunki są genialne i musiałabym zrobić gorsze, więc dałam spokój. W bajce są pokazane, pod postaciami zwierząt, wszystkie rodzaje ludzkich osobowości, ale królik najbardziej przypomina moich pędzących ostatnio, jak on, znajomych. Wychowałam się w straszliwej komunie, której nigdy nie zapomnę tego, że musiałam chodzić, a nie jeździć do szkoły, że wysyłano mnie na kolonie i obozy, praktycznie za darmo. Że za darmo studiowałam na ASP, która wtedy była najbardziej prestiżową uczelnią w Warszawie i dostawałam farby i blejtramy. W tym okrutnym świecie bardzo ceniono artystów i się na nich snobowano. Za reżyserię jednego filmu można sobie było kupić willę na Żoliborzu, a za projekt i wykonanie dekoracji 1- majowych, zagraniczne auto. […] Read More

    Wózkowe

    02 września, 2018 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Wózkowy to zawód polegający na obsłudze wózków przemysłowych. Ja chcę opisać ciekawe zjawisko operatorek wózków dziecięcych. Przede wszystkim młodych mateczek, bo one opanowały miasto, a szczególnie Miasteczko Wilanów, w którym mam nieszczęście od 3 lat mieszkać. Ostrzegam przed tym osoby które nie mają wózków i niemowlaków. Dla innych osób, w tym rowerzystów, spacerowiczów i osób starszych, czyli po 40 roku życia, miejsce to może stać się traumą nie do przeskoczenia. Tu nadmieniam, że szukam mieszkania gdzie indziej, gdzie są jakieś proporcje zaludnienia. Urodziłam się w dawnych czasach, gdy dziecko brało się na spacer do parku, albo nad rzeką, albo stawiało z wózkiem na balkonie, mnie w ogrodzie, żeby miało świeże powietrze. Komu by się teraz chciało szukać parku, skoro są mole. Mam na myśli te handlowe, a napisałam po polsku, bo co to za wplatanie zagranicznych pisowni nazw, do naszego pięknego języka, który traci urodę w postępie geometrycznym, zastąpiony przez skrótowe bekania i czkania. Okazało się ostatnio, że najodpowiedniejszym miejscem dla dzidziusia 500+ są przestronne sklepy z klimatyzacją. Na każdą porę roku i dużo tego, więc pociecha ma do wyboru oddychanie w różnych towarach. Wiedzą o tym mateczki, więc biorą machiny oblężnicze z rur na wielkich kołach, w których ledwo […] Read More

    Strony