Tak powinien się nazywać portal randkowy dla osób, które najbardziej lubią rozmawiać o chorobach, lekarstwach, sanatoriach i rehabilitacji. Kiedyś o tym mówiło się ze skrępowaniem, nawet lekarzom i najbliższymi, ale raczej tej samej płci. Dziś rozmowy o sztucznych stawach biodrowych, protezach łękotki, nie trzymaniu moczu, wzdęciach, hemoroidach, czkaniach, bekaniach i kłopotach ze wzwodem, oczywiście znajomego, nie naszym, są częścią konwersacji towarzyskiej i wydaje mi się, że wygrywają z rozmowami o pieniądzach, bo powoli jak za komuny lepiej się do nich nie przyznawać. Można popisywać się znajomością najlepszych SPA, patrząc z wyższością na tych, co jeżdżą do sanatoriów z NFZ, ale wiedzieć co to jonoforeza, terapia manualna, czy krio, miejscowe, bo spa, to sanatorium dla osób zamożnych. Moi rówieśnicy, ze szkoły i studiów są albo bardzo starzy, albo rozkosznie młodzi, ale na wynos. Ci pierwsi uważają, że rehabilitacja nic nie daje i smarują bolące kosteczki maściami, suplementami diety polecanymi w reklamach. Drudzy, zamożniejsi, jeżdżą do spa, gdzie masowani gorącymi kamieniami, namaczani w ajurwedyjskiej oliwie, podają wypielęgnowane dłonie i stopy pokornym manicurzystkom, żeby im polerowały paznokcie. Dla narcyza to wielka frajda. Świat oszalał na punkcie młodości, co widać w reklamach. Starsze panie używają kleju do protez, żeby móc gwizdać na palcach i […] Read More
Ojczyzna w potrzebie a ja o niepokojąco paskudnych fryzurach męskich, w tym sejmowych. Pierwsza uwaga. Ci co mają włosy obcinają je na glacę, Ci co nie mają, stroszą resztki i znęcają się nad nimi domowym farbowaniem, a i strzyżeniem. Jak mężczyzna nadto o siebie dba, to wiadomo o co chodzi, na bank gej, albo krypto gej. Manicure, pedicure i codzienne mycie głowy im zostawiamy. W modzie sejmowej panują następujące trendy. Wioskowy sierota, czyli wygniecione podczas niespokojnej nocki włoski. Gniazdko z tyłu, a boczki, każdy sobie. W tej grupie przeważają chałupnicze talenty. Prezes ma zawsze różnicę między brawurowo obciętymi siwymi baczkami. To znaczy ich braczkiem. Lewy, koło 3 cm nad uchem, prawy mniej. Jak maszynka poleci. Wygląda na autokreację. Dlaczego dać się strzyc jakiemuś „dziadowi”? Chyba nie jest jedyny, bo mój faworyt, który zamiast siedzieć w parlamencie UE, za co mu płacimy, kica po naszym Sejmie i daje próbki niezwykłej bystrości, też ewidentnie czochra się sam. Jego fryzura nie bardzo pasuje do garnituru. Raczej do drelichowego wdzianka i gumiaków, albo noclegu w stogu siana. To przykład niezależności estetycznej . W przeciwieństwie do grupy ex ministrantów, na których płaskich główkach panuje ład, który potrafią wykreować tylko resortowi fryzjerzy. O ewidentnie łysych nie […] Read More
Chyba śnię, mam nadzieję, że tak, bo ze snu można się obudzić. Nawet najkoszmarniejszy się kończy, a ten trwa już dwa lata i nabiera tempa. Kiedy w latach dziewięćdziesiątych biegałam po placu na Rozdrożu z listą do podpisania przez protestujących przeciw zakazowi aborcji, byłam pewna, że skoro mamy rację, to w demokratycznym kraju nie będzie nikt rządził ciałem i życiem kobiet, bo to połowa Świata. Bez nas było by go pół, a właściwie wcale. Tak, tylko przypominam „małym- czarnym” sukienkom, na które znowu moda. Uważam, że rola i dola kobiet w Polsce jest spektakularnie gorsza, niż była w socjalizmie. Rzucono dropsa w postaci 500 plus i zabrano możliwość decydowania o sobie. Wyleciałam z miesięcznika Skarb, po 2 latach bycia gwiazdą, bo się Rossman przestraszył mojego tekstu, na ten temat i zmielono 500.000 egzemplarzy pisma. Moja Przyjaciółka Iza Jaruga- Nowacka była motorem demokratycznych wydarzeń w Polsce. Mam nadzieję, że po ponad 7 latach od katastrofy smoleńskiej, jeszcze oprócz nas, jej popleczników, ktoś pamięta jej walkę o prawa kobiet. Jedno pewne, że gdyby żyły Ona, Krysia Bochenek i Jola Szymanek-Deresz, tej sytuacji by nie było. Teraz jej walkę o demokrację i prawa kobiet kontynuuje córka- Barbara Nowacka, ale ostatnio wołała na puszczy, […] Read More
Moi Przyjaciele postulują, żebym sprzedała mieszkanie, bo w nim nie mieszkam i kupiła sobie skrytki na dworcu i na lotnisku. Zgoda, ale jeszcze muszę wynająć łazienkę z wanną. Wychowałam się w wannie, prysznica nie mieliśmy. Znaczy był do spłukiwania. Nawet w Stanach kolega wmontował do naszej tyciej łazienki szpanerskie, czarne jaccuzi, a w komplecie reszta też czarna, za to kafle turkusowo-białe. Nawyk wanienny mam od zawsze i branie prysznica jest dla mnie równie przyjemne, jak czyszczenie butów, czasem trzeba. Co to za zwyczaj, żeby się dama polewała wodą jak kowboj na westernie, student, niewolnik rzymski i grecki, oraz żołnierze i to zbiorowo? Nie ma jak się porządnie umyć, nie będąc dzieckiem na koloniach, lub w internacie, albo cyrkowcem, człowiekiem- gumą .Thrillery też zrobiły swoje. Jak ktoś idzie pod prysznic wiadomo, że go zabiją. Jeśli z pistoletu, lub karabinu, łazienka do dużego sprzątania. Jeśli nożem, mniej, ale kafle pomazane. Zawsze serio o tym myślę, gdy jestem skazana na prysznic. W wannie minimum dwa razy w tygodniu, kąpali się państwo Sobiescy i to razem, a na dodatek w kąpieli jedli i pili. Pluskał się Zygmunt III Waza, Jagiellonowie , Magnaci, wszyscy w marmurowych wannach, a Sobieski miał jaccuzi z 26 dyszami. Dziadek […] Read More
Uchodzę za osobę kontrowersyjną i tak mam na wizytówce, a zachowałam się banalnie i postanowiłam pojechać zimą do Zakopanego zamiast, jak zwykle, do Sopotu. Kiedy kupowałam bilet przez Internet, jedną z możliwości był -wagon kinowy. Po zajrzeniu do programu ogarnęła mnie euforia. Woody Allen i Barcelona, reszta też fajna. Przestałam żałować, że nie mają „strefy ciszy” proponowanej w Pendolino, w której nie wolno wydawać żadnych dźwięków i nici z gadania przez komórkę. Wyobraziłam sobie wagon z opuszczonymi roletami, dwa ekrany na dwóch końcach i cudowna kinowa atmosfera, może dadzą Popcorn?. Myślałam że pociąg, który zawsze nazywał się „Tatry”, teraz nazywa się „Giewont”, bo nazwy się zmienia. Ale nie, są dwa. Wagon kinowy był zupełnie pusty, tylko ja i jakaś parka. Cały pociąg pęka w szwach, a my spoko, aż do Krakowa. Zapytałam konduktora, kiedy będzie film. Zdziwił się uprzejmie i powiedział, że filmu nie ma, bo jak nie puszczą w Gdyni o 4 rano, to się dalej nie puszcza. Byłam ciekawa czy jest to wyjątkowy przypadek i czy w ogóle filmy w Inter city istnieją. Przy nim nie istniały. Fajnie, pusty wagon, bo nikt nie ma ochoty oglądać kina o świcie, a ja mam ochotę, zawsze, za co, zostałam nagrodzona […] Read More
Jestem na progu załamania nerwowego. Naród zwariował. W radio jakieś kolędy- wygibasy, ewidentnie śpiewane przez drugoligowych pastuszków, albo amerykańskie, stare ramoty i to dzyń, dzyń, że niby sanki wiozą, Coca Colę?. Mikołaj jak szalony gania po sklepach, jakby nie mógł miesiąc temu. Co roku to samo. Donikąd ucieczki, a to dwa dni wolnego i bez 5 kilo karpia można umrzeć z głodu. Strach! Dawno rozstrzygnęliśmy dylemat: być, czy mieć. Padło na MIEĆ i ciągle pada. Bardzo się cieszę, że nie jestem 30- latkiem płci męskiej i mogę sobie mieć normalny samochód, którego nie kradną, a nie spłacać miesięcznie 4 tysięcy za wypasiony czołg, plus inne kredyty. Cieszę się, że nie chodzę do psychologa i seksuologa w wieku 35 lat leczyć się z impotencji. Nie muszę udawać, że jestem najlepsza, a przynajmniej lepsza od reszty i nie muszę mieć komórki przylepionej „kropelką” do policzka, bo ucho zajęte słuchawką z muzyką i nie muszę produkować niemowlaków, bo taki trend i 500. Nic nie muszę. Nie muszę robić Wigilii, bo można iść do luksusowego hotelu z przyjaciółmi i zjeść 12 dań pod wielką choinką, patrząc jak kelnerzy krzątają się w białych rękawiczkach. Cena ta sama, bo kupujemy za dużo i mamy pierwsze miejsce […] Read More
Nasze szaleństwo przedświąteczne polega na kupowaniu rzeczy niekoniecznych, w tym prezentów. Na świecie każdy dostaje 25 grudnia jeden prezent i to symboliczny, który Mikołaj wchodzący przez komin wkłada do wielkich, czerwonych skarpet, dzieci mają w nich więcej niespodzianek, ale zwykle są to drobiazgi. Co roku to samo, wszyscy do ostatniej chwili są w amoku, bo lista kandydatów do obdarowania bywa stanowczo za długa. Ja, jak już kiedyś pisałam, kupuję prezenty przez cały rok i chowam w pudle, a przed świętami tylko wyjmuję i wkładam do torebek, bo sklepy przypominają mi opowieści babci o tym, jak się robiło zapasy przed wojną w 1939 roku. Tłumy szczęśliwych zdobywców w kolejkach, a inwazja kiczu jest co roku większa. Chińczycy górą. W tym roku pojawiły się gadżety religijne dla dzieci. Właśnie dowiedziałam się o przytulankach dostępnych w Internecie. Są to wykonane z miękkiej bawełny pluszaki: Pan Jezus, św. Maksymilian Kolbe w pasiaku i gustownej czapeczce, oraz Nasz Papież w białych szatach. Mają koło 30 cm. wysokości, są mięciutkie i doskonale nadają się nawet dla niemowląt, bo można je bezpiecznie pogryzać, o czym informuje atest. Od znajomego, żebym miała jako pierwsza, dostałam wczoraj pana Jesusa, bardzo podobnego do Czesława Niemena. Jest w klapkach, ma włosy […] Read More
Dawno temu byłam tłuściutką Hanią Banią, czekającą na świąteczne prezenty już od imienin w lipcu. Były to dziwne czasy, gdy dzieci umiały się bawić patykami, kamieniami, kasztanami i kolorowymi papierkami. Bez okazji nie dawano prezentów, dorosłym też, ale jednak nie chodziło się z pustą ręką w gości. Zwykle przynoszono kwiaty i „coś mocniejszego”. Ja dostawałam porządne prezenty na: urodziny, Dzień Dziecka, imieniny, Mikołajki i na Gwiazdkę. W międzyczasie, czekolada. Dla rodziny robiłam laurki bogato ilustrowane, często zdjęciami aktorek i rosyjskich generałów, których wycinałam z pism ilustrowanych, do dziś się rodzina śmieje z tego pomysłu, choć dodawałam czasem zdjęcie Gomułki, bo było ich sporo. Na Boże Narodzenie robiłam zawsze szopkę z pudełka po butach w poziomie. Z przodu sople z białego papieru, śnieg z waty, srebrna kometa i zwierzęta w kanonie egipskim, żeby widać było głowę z profilu. Figurki wycięte z brystolu i pomalowane portretowo. Od dziecka miałam w tym kierunku zacięcie, ale jak byłam mała, nie zawsze mi się udawało i dorośli płakali ze śmiechu. Szopka miała różny skład, co roku ktoś był kimś innym. Dziadek w galabii z niebieskiej krepiny stał przy żłóbku, w którym leżałam ja w sianku, wycięta płasko jak suszona żaba, pochylała się nade mną babcia […] Read More
Dom Dziecka to stara nazwa świeżo wymyślonych „ Placówek opiekuńczych”. Placówka kojarzy mi się z wozem Drzymały i dokuczaniem zaborcom. Jeszcze może być placówka dyplomatyczna, ale nazwa, w której jest dobrze się kojarzące słowo- Dom, wydaje mi się bardziej przyjazna. Moja Fundacja od 20 lat współpracuje z wieloma Domami Dziecka. Organizuję dla dzieci z patologicznych rodzin wycieczki, pobyty w Warszawie z mieszkaniem w najlepszych hotelach, których dyrektorów udaje mi się przekonać, że to poszerza horyzonty dzieci. Dzieci chodzą do opery, muzeów, dofinansowuję im wycieczki, ale moją chlubą od 15 lat, są coroczne plenery malarsko- muzyczne, które odbywały się najczęściej w Bieszczadach, w ośrodku należącym do mojego przyjaciela Henryka S. Na plenerach w ślicznym ośrodku z widokiem na Zalew Myczkowiecki dzieci malowały pod moim kierunkiem i miały różne dodatkowe zajęcia, prowadzone przez artystów muzyków i animatorów. Zawsze udawało mi się otrzymać dla dzieci kosmetyki od Ireny Eris i poczęstunki w różnych restauracjach. Gdy się prosi o coś dla biednych dzieci, ludzie okazują dużo serca, nawet w naszych coraz trudniejszych czasach. Od kilkunastu lat związana jestem z Joanną Radziwiłłową, która opuściła ostatnio Fundację św. Jana i ma własną, ale moim oczkiem w głowie jest „Dobra chata” w Kielcach prowadzona z wielkim sercem […] Read More
Moja masażystka pokazała mi ostatnio filmik, jak terenowa Honda wjeżdża na chodnik i przejeżdża dwie idące dziewczyny, kotłuje je, a one jakimś cudem wyskakują spod kół jak korki od szampana i po pierwsze żyją, a po drugie, chodzą, choć, jak wiadomo, efekty takiej stłuczki są następnego dnia, albo za tydzień. Za kierownicą tego dużego auta dziadek lat 92, ewidentnie pozbawiony rodziny, bo nikt przy zdrowych zmysłach by nie pozwolił tak wiekowej osobie jeździć autem. Są taksówki i gdyby sprzedać Hondę, starczyło by kasy do setki dzielnego pirata drogowego. Puściłyśmy sobie nagranie kilka razy i myślałam, że jednak musi być jakaś forma Anioła Stróża, bo panny miały zerowe szanse, a zdołały uciec do budynku, bo a nuż by się dziadunio rozochocił. Były badania i okazało się, że najwięcej wypadków powodują ludzie bardzo młodzi i bardzo starzy. Prawo jazdy dostają osoby pełnoletnie, po testach na wzrok, daltonizm, słuch i po egzaminach. Potem mogą je mieć zawsze. To chyba jakieś niedopatrzenie. Moja Mama w wieku osiemdziesięciu lat wyparkowując spomiędzy dwóch aut, wyrżnęła w jedno i bach, poprawiła, waląc w drugie. Siedziałam obok. Zostawiłyśmy karteczki, zabrałam jej dowód rejestracyjny i kluczyki, bo już przedtem jeździła jak po dwóch piwach. Spodziewałam się protestów, a jej […] Read More
