Ostatnie wpisy

Archiwa

    Palma de Mallorca

    13 stycznia, 2020 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Co znaczy – Palma Majorki. Tak jak w słowie Paella (danie z ryżu i owoców morza – takie hiszpańskie risotto) pisze się paella, a wymawia paeja, tak samo robi się ze słowem Mallorca- Majorka. Ta nieistotna informacja rozwiała moje wątpliwości. Bo u nas jednak mówi się i pisze, Majorka. Nie mam ambicji dociekliwego podróżnika, wiec nie wiedziałam, że wyspa ta jest wielka, zaludniona, piękna widokowo i ma niezwykle interesujące urbanistycznie i architektonicznie stare miasto, nad którym króluje wielka katedra z XV wieku, która ma w sobie majestat Gotyku i jasność Renesansu. Oświetlona rzęsiście wieczorem robi piorunujące wrażenie, a w dzień jest złotawa i przyjazna, pomimo swojej spektakularnej wielkości. Położona jest bardzo wysoko, wchodzi się schodami na których siedzą bardzo przystojni Tubylcy i grają pięknie i z uśmiechem Flamenco. W środku świątyni pięknie. Dwie umieszczone naprzeciw siebie bajecznie kolorowe rozety i witraże dają bajkowy nastrój i podkreślają wdzięk proporcji. Mało w niej hiszpańskiego, czasem pretensjonalnego, majestatu. Jest raczej słonecznie renesansowa, a jej lokalizacja z widokiem na bezkresne morze robi niezwykłe wrażenie. Ciekawe, że dawna sztuka sakralna,  tworzona przez największych mistrzów, była osią estetyki i wykładnią piękna i dobrego smaku, w każdej dziedzinie. Artyści wierzyli w Boga i z zapałem pracowali dla […] Read More

    Pracusie

    04 stycznia, 2020 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Nareszcie jakaś dobra wiadomość. W tym dziwnym cyfrowo roku 2020, nareszcie zadbano o trochę wolnych dni dla zapracowanych obywateli, harujących bez chwili wytchnienia. Dosyć wyzysku przez pracodawców i wstawania rano przez okrągły rok. Dosyć braku czasu na narty i wyjazdy do dalekich krajów! Udało się i przy odpowiednim kombinowaniu będziemy mieli 118 dni wolnych od pracy, plus 13 dni ustawowo- świątecznych. czyli 1/3 roku tak zwanej laby. Pracownik zrelaksowany, to dobry pracownik. Nie wiedzą tego Amerykanie, którzy wyzyskują klasę pracującą i nie mają pomostowych weekendów. Co więcej, krwiopijcy na Boże Narodzenie i Wielkanoc dają tylko po jednym dniu wolnym. Wywołało to moje prawdziwe oburzenie, gdy po przyjeździe do Stanów dowiedziałam się, że ci głupi Amerykanie mają Merry Christmas, nie merry, tylko pożal się Boże. Zamiast porządnych 3 dni za stołem, jeden dzień z indykiem na obiad i prezentami rano 25 grudnia, a 26 grudnia, do roboty. Wszystko to, bez możliwości doczekania na kanapie, lub nartach do Sylwestra. Ich brak sprytu sprawia, że nigdy nie pomyśleli o pokombinowaniu i  przetrwaniu z piwkiem do 3 Króli, a nam się w tym roku udało. Jestem absolutnie za. Skoro mamy taki dobrobyt, to niech obywatel go odczuje. W starych Chinach klasy uprzywilejowane miały bardzo […] Read More

    Łóżkobal

    30 grudnia, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Miałam szczęście wychowywać się w czasach, gdzie ludzie umieli się bawić i lubili bywać na balach. Jako mała Hania Bania asystowałam przy wyjściu rodziców i dziadków na bale i domówki, które nazywały się prywatki. Najpiękniejsza sylwestrowa suknia mamy była amerykańska, z zielonej, sztywnej tafty. Mama miała 60 cm w talii, więc zakładała szeroki, z tego samego materiału pasek, nie mówiąc o bolerku z herbacianą, jedwabną różą. Babcia miała suknię z czerwonej tafty w cieniutką, czarną kratkę, też z bolerkiem. Oczywiście pantofelki były z tego samego materiału, a torebki ze złotej skóry. Były to czasy wielkich, śnieżnych zim, więc pantofelki i buty panów, nosiło się zawinięte w papier, w siatkach, a na nogach botki na futrze. Fryzury były prosto od fryzjera, a na nich luźno założone mohairowe szale. Futra prawdziwe. Usta czerwone, tak jak pazury. Dorośli jechali na bal sylwestrowy,  ja zostawałam w zapachu perfum Soir de Paris pilnowana przez ciocię Amelię „starą pannę”. Bal sylwestrowy nie był jedyny, ciągle moja rodzina jeździła na tańce. Do Grand hotelu, Cristalu i do kin, gdzie też w karnawale były tańce po seansach. Umiejętność tańczenia klasyki była elementem atrakcyjności  pań i panów. Wstyd było nie umieć. Z bali wracało się z confetti we włosach, […] Read More

    Prezenty- świąteczny blog dodatkowy

    26 grudnia, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Człowiek między innymi różni się od zwierząt umiejętnością świętowania i chęcią dawania prezentów. Naprawdę  empatyczna osoba woli prezenty dawać, niż dostawać, woli zapraszać do siebie na kolację, niż obżerać przyjaciół. Co prawda raz dostałam prezent od zwierzęcia, mojego psa Dynia, który przyniósł mi, gdy opalałam się na golasa w ogrodzie, tylne pół żaby machającej nogami i położył mi ją na brzuchu. Górną połowę zjadł sam. Był to dowód miłości. Podobno jakość i wartość prezentu jest wykładnikiem emocji jakie mamy w stosunku do obdarowywanej osoby. Dlatego dzieci dostają tony zabawek, a piękne dziewczyny drogą biżuterię. Moja koleżanka, kiedy opowiadałam jej, jak jestem zakochana z wzajemnością w pewnym zabójczo przystojnym profesorku, zapytała nagle – A co ci kupił na imieniny?  – Kwiaty, odparłam dumnie. – Nic z biżuterii, albo filiżanki, bo zbierasz? – Nie. –To on Cię nie kocha, bo jak facet kocha, to aportuje – powiedziała moja przyjaciółka i machnęła złotym Longinem od narzeczonego. Tu się zastanowiłam, że faktycznie ukochany mógł być kutwą, albo zwierzęciem. Albo i tym i tym. Minęły lata i nadal poznaję temperaturę  uczuć w stosunku do mnie po jakości i ilości prezentów które dostaję i po nie dostawaniu ich wcale. Wtedy znikam, bo z pustego i Salomon […] Read More

    Owczy pęd

    21 grudnia, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Kochani, zwariowaliście! Jakaś psychoza z obłędem w oku. Nie wprowadzajcie do sklepów dzieci z rowerkami i hulajnogami, co z nich wyrośnie? Trochę taktu, empatii i dyscypliny. Dziecko to nie Święta Krowa! Nie pędźcie tak i tak nie kupicie właściwych i chcianych prezentów. To powinny być prezenciki dla dorosłych, a dla dzieci jedna, wymarzona rzecz. Wiem, że jesteśmy za bogaci i jeszcze się wzbogacimy. Tak mówi nasz Premier- Pinokio. któremu wydłużył się ostatnio, nos. Powodów można się tylko domyślać, ale obietnice rządu w sprawie rozdawania nam naszych pieniędzy, to mistrzostwo świata. Na Święta życzę wszystkim, żeby zarazili się jego optymizmem i nie przejmowali się codziennymi podwyżkami i to wszystkiego, bo płyniemy mlekiem i miodem, choć mleko się rozlało w Sejmie, konkretnie we czwartek. Mądry Polak po szkodzie, ciekawe co zrobi? Może by jakoś ukarać tę „szczęśliwą trzydziestkę”, bo chyba wyrzucić na bruk nie można. Niesłychane, że osoby, które wybieramy żeby nas broniły i wspomagały, mają zero empatii politycznej, mają nas w nosie, a i gdzie indziej. Co za podła bezmyślność. Może ich trzepnąć po kieszeni. Nie chcę się składać na pensje wrednych, bezmyślnych egoistów. A jak usłyszałam o powodach nieobecności tych pseudo-posłów, to zrobiło mi się niedobrze, choć zachichotałam i mówiłam […] Read More

    Pani Olga Tokarczuk

    17 grudnia, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Mam oczy w suchym jak pustynia miejscu. A tu, niespodzianka! Kiedy oglądałam ceremonię wręczenia naszej niezwykłej pisarce nagrody Nobla, uroniłam kilka łez. Było w tym coś tak staromodnego i romantycznego, że wzruszyłam się jak pensjonarka. Laureatka w sukni w XIX wiecznym stylu, kłaniająca się królowi Szwecji, wyglądała jak  Maria Skłodowska Curie i jak ona zasiadła wśród samych mężczyzn. Suknia celowo była nawiązaniem do strojów sufrażystek, a pani Olga z uśmiechem w oczach wyglądała jak ze starego dagerotypu. To był naprawdę najjaśniejszy punkt wydarzeń właśnie kończącego się roku , które zapamiętam na długo. Rozmawiałam z koleżankami i okazało się, że też się popłakały, co mnie trochę uspokoiło. Ta nagroda uradowała wszystkich kulturalnych ludzi i z pewnością utarła nosa komu trzeba . Byłam ciekawa, co na to urzędnicy państwowi honorujący zwycięskich sportowców. Tak jak przypuszczałam, nic, a jeżeli to raczej chwalili się, że książek Noblistki nie czytali, a jeden to nawet obiecał, że nie przeczyta. Czy dlatego, że pani Olga Tokarczuk jest kobietą? Myślę, że trochę, tak. Poza tym, te Jej nowoczesne poglądy?! No i wpadka po wręczeniu. Okazało się, że Autorka nie wykorzystała sytuacji i siedząc przez całą kolację koło Króla Szwecji, nie zwróciła mu uwagi na, ciągle dla nas aktualną, […] Read More

    Mafijna nuda.

    01 grudnia, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Mieszkałam na Manhattanie 9 lat, z czego 7 lat na 11-wschodniej ulicy, nad cukiernią Veniros i w sąsiedztwie włoskiej, też mafijnej restauracji, która była pralnią pieniędzy i chyba nawet nie miała kuchni. Wśród stolików snuł się ze ścierką stuletni kelner ze sztuczną końską szczęką, w białej, brudnej koszuli i kamizelce, ale za to w muszce. Kiedy widział, że gość chce ewidentnie coś zjeść, odkręcał tabliczkę i ukazywał się napis CLOSED, czyli zamknięte. Jak łakomczuchy odchodziły było OPEN. W Veniros natomiast w każdą niedzielę był tłum, większość wyglądała jak z filmu „ Ojciec chrzestny”. Na ulicy ochroniarze, a w środku stoję ja po rurki cannoli z kremem, takim jak do naszej „karpatki”. Za mną żony mafiosów, przede mną zarybek mafijny, a w gablotach torty na każdą okazję, głównie 5 piętrowe, z młodą parą na czubku. Wszyscy faceci niscy, byczo skonstruowani, z za wielkimi głowami, bruneci, albo łysi. Sygnety i łańcuchy. Panie do maja w futrach z norek, obwieszone złotymi medalionami i bransoletami. Dzieci czarnookie, jak z obrazów Murilla, karne i ubrane po angielsku, bo chodzące do prywatnych szkół. Mam nadzieję, że to nie jest nudna historyjka o Mafii Włoskiej, w przeciwieństwie do tasiemcowatej opowieści filmowej pod tytułem  „Irlandczyk”. Podobno film właśnie […] Read More

    Dzietność II

    26 listopada, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Mieszkam w żłobko-przedszkolu, czyli zapchanym autami i wózkami dziecinnymi Wilanowie. Są to trwające od 3 lat Targi Dzietności i na jednego dorosłego przypadają 3 niemowlaki. Na mnie nie przypada, bo to nie moja specjalność. Łatwiej znoszę dzieci starsze, ale też nie nalegam na kontakty. Kilka lat temu, jako ozdoba pisma Skarb, wydawanego przez Rossmana, napisałam zamówiony u mnie tekst o 500+, który spowodował wyrzucenie mnie z pisma z hukiem i zmielenie 200.000 nakładu. To niezwykle mi schlebiło i czułam się jak Jan Hus, albo inny heretyk, tyle, że bez spalania na stosie. Na wszystko przyjdzie czas. W tekście napisałam, że nie sadzę, aby 500+ wpłynęło na zwiększenie populacji noworodków i kasę lepiej wydać na żłobki, przedszkola i opiekę lekarską dla dzieci. Ośmieliłam się również wspomnieć o związku 500+ ze  spożyciem  napojów wyskokowych przez szczęśliwych rodziców. W podsumowaniu stwierdziłam, że to wyrzucone pieniądze. I co? Okazało się, że miałam rację. Przyrost naturalny spada, na nic przekupywanie młodych rodziców. Może dlatego, że przy tej inflacji, 500 to 300 zł. A może dlatego, że młodzi ludzie widzą, że do posiadania dzieci obecnie trzeba trochę więcej kasy. Okazało się, że wizja katolickiej, wielodzietnej rodziny z tradycyjnym podziałem obowiązków, jako model dla środka XXI wiecznej […] Read More

    Ostatnia książka Hanny Bakuły -„Selfie, autoportret, czyli auto-wywiad”

    18 listopada, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Miałam ostatnio dużo propozycji zrobienia ze mną wywiadów – rzek, ale nie byłam gotowa do opowiadania o sobie nieznanym osobom, które znają mnie tylko z widzenia, lub wywiadów innych osób. Czyli, z trzeciej ręki. Jedyną osobą która zna mnie z I ręki jestem ja. Prawie równie dobrze znała mnie Agnieszka Osiecka i ona mogłaby zrobić wywiad ze mną, ale wyjechała do reszty moich najbliższych i nie może, za to ja sporo piszę w książce o naszej niezwykłej przyjaźni. Zachęcona mnóstwem wywiadów – rzek, które nagle zaczęły płynąć przez księgarnie, postanowiłam sobie ze sobą porozmawiać. Brałam pod uwagę ryzyko bycia posądzoną o minoderię, narcyzm i tym podobne, dziś posiadane przez wszystkich przywary, ale bywam tak mylnie osądzana, że postanowiłam parę rzeczy wyjaśnić. Zdawałam sobie sprawę, że oczekuje się ode mnie bycia skandalistką, wampem i rozpasaną nowojorską artystką, dlatego nic z tych rzeczy w wywiadzie nie ma. Owszem. Paradują moi ukochani mężowie, oraz kochani i nie kochani partnerzy, psy i koty, rodzice, dziadkowie, a w tle dziesiątki miejsc na świecie, w tym nie lubiana Warszawa i ulubiony Nowy Jork. Odpowiadam szczerze, staram się, siebie nie osądzać, nie wybielać i nie koloryzować. Do tego akurat mam predylekcje i jestem jak dzielny wojak Szwejk, […] Read More

    Sztuka jedzenia

    12 listopada, 2019 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    W czasach kiedy wychowywało się dzieci które słuchały dorosłych, jedną z umiejętności których je uczono było tzw. „ładne jedzenie”. Nie było to trudne, bo ich opiekunowie i rodzice nie mieli z tym problemu. Inna sprawa, że nie zabierało się małych dzieci do restauracji, bo one były dla dorosłych. Jeść po pierwsze uczono, po drugie w domu. Takie miałam smutne dzieciństwo, z dala od knajp. Wtedy nikomu by nie przyszło do głowy narażać dziecka na hałas rozmów, dym papierosowy i zapach alkoholu. Małe dzieci nie brały udziału w nocnych eskapadach i siedziały w domu, zwykle z babcią, lub jakąś zaprzyjaźnioną nianią. Nie wiem, na ile wleczenie noworodków nocą i dniem po knajpach wpływa pozytywnie na ich rozwój, ale wydaje mi się, że nie za bardzo. Mieszkam w dzielnicy- żłobku, czyli Miasteczku Wilanów, gdzie w restauracjach połowę gości stanowią malutkie i średnie dzieci, a stolików jest mniej niż wózków z grubych, czarnych rur, wyładowanych niezbędnymi dziecku w knajpie manelami. Kocyki, buteleczki, pieluchy, kołderki, oraz sporo zabawek, zwykle umieszczonych w wielkim koszu na dole wózka. A na górze leży spocony, w czapce nasuniętej na oczy, pośredni żywiciel rodziny mały 500+. Starsze 500+ tarzają się po podłodze, lub włażą na rodziców, zupełnie obojętnych, bo […] Read More

    Strony