Są inne tematy, ale Wielka Orkiestra, jest dzisiaj najważniejsza. Nagle staje się cud, egoistyczni, asertywni, narzekający na wszystko Polacy, stają się altruistycznymi, uśmiechniętymi darczyńcami. Od początku grania Orkiestry daję na aukcje moje obrazy, dostaję podziękowania i… czekam na następny rok. To, co udało się zrobić Jerzemu Owsiakowi jest ewenementem na skalę światową, bo od lat Orkiestra gra na całym świecie. Miłe, że kwestują dzieci, ucząc się, obywatelskiej postawy. Granie Orkiestry stało się świętem. Wszyscy dumnie noszą serduszka, bo dzięki Jurkowi Owsiakowi pomagają obcym, a nie tylko swoim. Staliśmy się niepostrzeżenie społeczeństwem jaskiniowym. Dbamy tylko o dobro mieszkańców naszej jaskini. Każdy ciągnie do siebie i nagle jest Osoba, która uczy nas społecznego myślenia o słabszych i potrzebujących pomocy. Nagle cud! Okazuje się, że jesteśmy dobrzy, że cieszy nas wrzucanie pieniędzy do puszek, których pełno na ulicach, a niosą je dumnie wolontariusze w różnym wieku, ale z podobną, zadowolona miną. Jest super, ale byłoby cudem, gdyby wszyscy zgodnie pomagali Orkiestrze. To nie my! Zza parkanu ujadają źli, podli osobnicy, miłośnicy teorii spiskowych, nieznający słowa altruizm, nie mówiąc o empatii. Zastanawiam się, o co im chodzi? Przecież największy głupek wie, że lepiej mieć, niż nie mieć. Nikt od nich nic nie chce, ale […] Read More
W moim domu rodzinnym tańczyło się bez okazji, a nawet bez muzyki. Można było sobie dośpiewać melodię. Sporo tańczyłam z babcią i to od 3 roku życia. Stawałam jej na stopach i tak uczyłam się rytmu. Często sobie śpiewałyśmy jakąś piosenkę do tańca. Mama też tańczyła świetnie. Czasem we trzy puszczałyśmy sobie twista z płyty pocztówkowej. Tata i dziadek też super tańczyli, bo tego uczono w szkołach przed wojną. Co tydzień w karnawale rodzice i dziadkowie chodzili na dancingi. Były w lepszych restauracjach i hotelach. Panie wspaniale wystrojone, z fryzurami prosto od fryzjera, szpilki na zamianę w siatce. Panowie z garniturach, białych koszulach, krawatach, a na bal w muszkach. Bardzo im zazdrościłam tańcząc solo przed lustrem, żeby dopracować ruchy, na szkolne zabawy, na które żeńska szkoła zapraszała szkołę męską. Takie były czasy. W mojej żeńskiej szkole podstawowej połączonej z liceum LO 50, w każdej klasie był adapter i na dużej przerwie tańczyłyśmy, czasem dołączała jakaś młoda nauczycielka. Potem, już w liceum dokwaterowano nam świetnie tańczących chłopców. W mojej klasie było 4, na 36 dziewczynek do dzisiaj się z nimi przyjaźnię. Taniec był obowiązkowy. W domu tańczyłam sama do płyt Beatlesów. Co tydzień robiliśmy klasowe taneczne prywatki. Każde dobre […] Read More
Moje Święta w Nowym Jorku od 1981 roku miały zawsze charakter bardzo patriotyczny, bo grupa moich przyjaciół została wyrzucona z Polski po stanie wojennym albo tak jak ja została w Ameryce ze strachu. Z Polski dochodziły okropne wieści. Bałam się o mamę, która udzielała się i to bardzo w Solidarności i o internowanych przyjaciół. Wszyscy się baliśmy i trzymaliśmy się razem, wspomagając. Wigilie przeważnie były u mnie na 11 ulicy, bo miałam duży salon, normalnie będący pracownią. W następnych latach dołączali do nas amerykańscy artyści i intelektualiści, bo Polacy byli modni i stanowiliśmy prężna grupę artystów mówiących po angielsku. Każdy z nas miał rdzennych przyjaciół, którzy byli nas ciekawi. Na Wigilii bywali nawet Chińscy Nowojorczycy, Słowaccy malarze i Amerykanie-profesorowie NYU. Dużą choinkę wieszaliśmy za oknem, żeby nie marnować miejsca. Po zapaleniu lampek była, jakby w środku. Każdy przynosił coś do jedzenia. Ja robiłam pierogi z grzybami i kapustą i barszcz, kupowany wraz z opłatkiem w polskim sklepie, tam też były pyszne śledzie w oliwie, wystarczyło posiekać cebulkę. Robił to zawsze jakiś kolega, bo szkoda mi było rozmazywać łzami makijaż. Barszcz doprawiałam czosnkiem i majerankiem. Był prawie domowy. Jedliśmy go z fasolą Jaś. Koledzy przynosili sałatki, ciasta, no i coś do […] Read More
Nie wiem, dlaczego święta mają być wesołe, szczególnie dla matek, które harują od kilku dni robiąc wszystko same, choć można kupić co trudniejsze potrawy, typu pierogi, czy ciasta i nie dać się zwariować. Doradzam włączyć do pracy mężów, dzieci i wnuki. Od 6 roku życia pomagałam przy świątecznym gotowaniu. Kręciłam 3x mak, 4 razy mięsa na pasztet, skrobałam karpia, kręciłam kogel-mogel w makutrze i przewracałam, żeby nie obeschły, łazanki podsuszane na białych prześcieradłach przykrywających stół w pokoju. Były konieczne do zupy z suszonych grzybów. Poza tym, od małego brałam czynny udział robieniu zabawek i łańcuchów na choinkę, oraz jej ubieraniu w piękne przedwojenne bombki. Zwyczaj kazał, żeby choinkę ustawiać w DNIU WIGILII, A NIE ZARAZ PO ZADUSZKACH. Wnosili ją, skrępowaną sznurkiem dziadek z wujkiem Stachem i mocowali w rozkraczonym, zielonym, metalowym stojaku. I nagle szuuur! Po przecięciu sznurka, choinka stawała się olbrzymia i pachniała lasem i żywicą. Tu wkraczała mamusia i ciocia. Ja byłam od podawania. Choinka dzięki cudnym ozdobom i łańcuchom, mojej roboty, piękniała z każdą chwilą. Na końcu malutkie lichtarze – klipsy z cienkimi, specjalnymi świeczkami, od których zapalała się choinka w połowie kolacji. Pożar gaszono postawionym z tyłu kubłem wody. Ja ratowałam prezenty spod drzewka i wszyscy […] Read More
Tak mówiono o ludzkiej twarzy. Rodzimy się z porcelanową buzią, którą czas rzeźbi dzięki mimice, spowodowanej naszymi przeżyciami, uczynkami, ale przede wszystkim myślami i emocjami. Z wiekiem rzeźbimy swoją twarz, za którą jesteśmy odpowiedzialni, już po i to w 100%. Trzeba uważać na miny, grymasy złości, tarcie oczu pięściami, podpieranie się ręką i naciąganie mięśni twarzy, oraz skrzywienia, trzymanie twarzy ściśniętej złością i pilnować, żeby nie robiły się bruzdy smutku. Nad twarzą i minami, trzeba panować i myśleć jak wyglądamy gdy jesteśmy wściekli, a jak, kiedy jesteśmy szczęśliwi. Nie namawiam na minę głupka wioskowego, ale odradzam minę najemnego mordercy, gdy stoimy sobie na światłach w naszym wziętym w leasing, za drogim suwie, czy też podróżujemy środkiem lokomocji miejskiej i myślimy, w obu wypadkach, że jesteśmy niewidzialni. Otóż, nie! Dużo obserwuję ludzi i przeciętny obywatel ma na twarzy wszystkie swoje klęski, a żadnych miłych rzeczy. Po bokach nosa na kwintę (sprawdzić w necie) głębokie bruzdy, oczy nie wyspane, usta zaciśnięte. Przecież, to zostaje. Trzeba myśleć, jak wyglądamy i nie straszyć, zresztą podobnie skrzywionych osób, które czasem muszą na nas patrzeć. Amerykańscy psychologowie, radzą, żeby się uśmiechać, albo przynajmniej trzymać podniesione kąciki ust, bo jest udowodnione, że to powoduje wydzielanie endorfiny, hormonu […] Read More
Miałam w życiu setki fajnych koleżanek, wśród nich najwięcej było Baś. To moje ulubione imię. Dwie moje najbliższe przyjaciółki to: Basia G z czasów studiów, bardzo inteligentna, zawsze chętna do różnych zabawnych akcji. Ameryka przerwała nasze ścisłe kontakty, ale ją nadal lubię. I cudowna Basia Jezierska z Krakowa, z którą spędziłam 36 wakacji, Sylwestrów, wyjazdów i ciągłych wzajemnych wizyt. Agnieszka Osiecka była wyjątkiem, jeśli chodzi o imię, ale charakter miała basiowy. Na czym według mnie polega przyjaźń, nie mylić z byciem koleżankami? Przyjaciel czy przyjaciółka ZAWSZE mają dla nas czas. Można im wszystko powiedzieć. Przyjaciele nigdy nas nie oceniają, tylko wspierają, można z nich żartować, nie obrażają się o nic. My też, bo jak mówiła pewna Hrabina, obrażają się tylko służące. W tych ciężkich czasach nie tylko one. Do przyjaciela można ZAWSZE wpaść i ZAWSZE przybiegnie, gdy go potrzebujemy. Nie musimy O NIC prosić. Wie ZAWSZE, czy u nas wszystko ok. Nie ma kompleksów i tylko czeka, żeby z nami pobyć. Nie marudzi, nie czepia się drobiazgów. W sumie przypomina kochającego rodzica, tylko jest zabawniejszy. Moją wielką, wspierającą przyjaciółką była moja Mama. Z perspektywy czasu widzę, że z wzajemnością, choć czasem mnie denerwowała, bo była zupełnie inna niż ja, podczas, […] Read More
Motto!( sprawdzić w Necie) „Kim Ty jesteś, ja byłem. Kim ja jestem, Ty będziesz”! Tym razem dyskryminacja nie rasowa, tylko społeczna. Zataczająca coraz większe kręgi. Dyskryminowane i praktycznie pozbawione możliwości normalnego funkcjonowania są… osoby nie posiadające komputera, Internetu, a tym samym, adresu mailowego, telefonu komórkowego i dostępu do informacji, które znaleźć można tylko w Necie. Dotyczy to osób niezamożnych, starszych, które nie mają zdolności technicznych i rodzin, oraz sąsiadów, którzy mogą i chcą pomóc. Wyobraźmy sobie osobę koło osiemdziesiątki +, samotną, która chce kupić lek na receptę. Oczywiście elektroniczną, a przedtem zamówić wizytę u lekarza, zwykle za pół roku. W tym celu powinna się udać do jakiejś sieci komórkowej, kupić telefon. Najlepiej, najnowszy za 4 emerytury i zamontować w nim aplikację pacjenta! I-phone pozwoli zamówić Ubera do Media Markt celem nabycia komputera. Ma być dostarczony do paczkomatu. Staruszek, lub wdowa po nim, nigdy o czymś takim nie słyszeli, myślą, że to nowa nazwa listonosza. Wnuk sąsiadów, lat 20, nie słyszał o II wojnie światowej, ale za to świetnie wszystko tłumaczy, lekko zirytowany, bo starzy nie chcą być na fejsie i na Instagramie. Nie uważają, że posiadanie adresu mailowego jest przepustką do cywilizacji, że ani profesura, ani bycie Miss Polonią w […] Read More
Kiedy latem 1976 roku chciano podnieść ceny cukru, stanęły fabryki, ludzie wyszli na ulicę. Nie pamiętam jaka to była podwyżka, ale chyba poniżej złotówki, a jednak na skutek protestów i strajku powszechnego (o złotówkę!) wrócono do poprzedniej ceny. Straszna komuna liczyła się z opinią obywateli i jednak się ich bała. Nadeszła skrajna demokracja, nikt się niby nie boi i politycy i cwaniacy we wszystkich branżach robią co chcą z ludźmi. Nikt się nie liczy od dawna, bo nie umiemy protestować. Bezczelność tych co ustalają ceny w swoich sklepach jest niebywała. I nie chodzi o zagraniczne sieciówki, tylko o nasze, polskie, cwańsze. Przykładowo, we czwartek cena za najtańsze ciasteczka 3,80, w poniedziałek 6.20. Nic się nie zmieniło, poza tym, że spadły ceny benzyny i mamy cudownego Prezydenta, oraz jesteśmy europejską potęgą ekonomiczną. Nie było żadnego kataklizmu. Krachu na giełdzie. To o co chodzi? Tanie sklepy już tanie nie są. Cwaniacy proponują obniżki z 1890 na 1795. Hurra! Ulga dla kupującego lodówkę, więc Polacy radośnie pędzą oszczędzić 95 złotych. Rozmawiałam z kasjerką w sklepie Społem, bo powaliła mnie cena za łososiowe brzuszki, które są ścinkami. Zwykle były po 40 zł, teraz 84zł. Ani ekonomicznie, ani jakościowo, nic się nie zmieniło. Tylko cena. […] Read More
Pierwszego listopada, jak zwykle od kilkunastu lat, kwestowałam na Powązkach. Była piękna pogoda i o dziwo! tłum uśmiechających się do mnie osób. Studio tulipan działa cuda. Z ważnymi osobami, wspaniałymi aktorami, kolejarzami, zespołem Mazowsze, elegancką szlachtą w strojach z epoki i wolontariuszami zbieramy co roku na remont pięknych, starych pomników i grobów, których posiadacze odeszli, a ich rodziny, na pewno też. Dzień Wszystkich Świętych sprawia, że można spotkać rdzennych Warszawiaków. Miasto pustoszeje, bo napływowi Warszawiacy wyjeżdżają odwiedzić swoich zmarłych do innych miast i wsi. Bardzo ich dużo, bo nagle nie było korków. Dziś kwestowało się jakby weselej. Słonce, pięknie, panie w barwnych szalach i płaszczach, elegancko i kolorowo, młodzież bez dresów z kapturkiem. Tatuaże niewidoczne. Dzieci zachwycone wrzucały pieniądze do naszych zaplombowanych, coraz cięższych puszek. Siedziałam na schodach grobowca, tuż przy bramie pierwszej, bo boli mnie kolano. Okazało się, że na siedząco mam tylu dawców, co na stojąco. Tajemnicą jest trzęsienie puszką, do której wsypujemy domowy bilon, żeby był hałas, taki trochę jak na jarmarku. Moja koleżanka piękna i kolorowa też hałasowała. Odniosłyśmy sukces finansowy, co było naszym i innych kwestujących, celem. Uwielbiam obserwować ludzi, więc byłam bardzo zajęta. Każdy inny. Strój, chód, spojrzenie. Dla mnie Raj! Myślałam o moich […] Read More
