Wyszłam o 12, o 13 spotkałam się na pl Zbawiciela, z Andrzejem Mleczką, jego żoną Moniką i naszym przyjacielem Arturem. Poszliśmy, w tłumie niewyobrażalnym, na pl. Na Rozdrożu, gdzie trwały przemówienia, a potem ruszyliśmy w stronę mety na pl. Piłsudskiego. Byłam wzruszona wielkością i jakością demonstracji. Reszta też. Tłumy uśmiechniętych Polaków. Może by wprowadzić marsze codzienne, uczące poczucia humoru i pozytywnego myślenia? Wlekliśmy się żartując i odkłaniając naszym wielbicielom z całej Polski, ale przy kościele na pl. 3 Krzyży, z powodu ogólnego bólu kończyn, skręciliśmy w Żurawią w poszukiwaniu miejsc siedzących, co nie było łatwe, bo mnóstwo osób wpadło na ten pomysł. Ja się wykruszyłam na wcześniejszą kawę i zamówiłam taksówkę, a Oni poczłapali jak oddział powstańczy po bitwie, w poszukiwaniu obiadu. W domu rzuciłam się do telewizora i wpadłam w podniosły nastrój. Boże, ze środka demonstracji nie było widać, ilu nas było. Jestem wdzięczna osobom, które przyszły i zła na tłum moich przyjaciół, którzy oleli tak ważną sprawę, jak wybory i nie dociera do nich, że są obywatelami naszego kraju i udział w życiu społecznym jest ich obowiązkiem. Chyba za długo mieszkałam w Stanach. Według mnie było nas na ulicach warszawy ponad 100 tysięcy i blisko 200 tysięcy. Kiedy […] Read More
Tak mi miło myśleć, że wszyscy znajomi, właśnie szykują się na demonstracje i to w różnych miastach. W NY byłam 3 tygodnie temu przed ONZ, poprotestować przeciwko jadowi, który chwała Bogu słabo wsiąka w nasze inteligenckie głowy, choć polewają jak szaleni. Było bardzo dużo młodych Amerykanów, którzy nie chcą wierzyć, że polskie piekiełko jest tak silne, choć wygląda na nie rozgarnięte. Amerykanie są demokratyczni i nie sposób im wytłumaczyć, że to wszystko przez absencję wyborczą, bo oni do urn pędzą jako obywatele swojego Kraju, wierząc, że każdy głos się liczy. Ja w to wierzę i zawsze głosuję i tu i tam. Pilnie oglądałam kampanie przedwyborcze w CNN, jestem za Hillary Clinton, która wygrała w NY, ale straszna się z niej zrobiła paniusia z wielkim tyłkiem i straciła połysk młodej bojowniczki o demokrcję. Polityka szpeci, a u nas szczególnie. Po kadencji nie zostaje nic z wesołego chłopczyka, robi się siwy kapcan( sprawdzić w necie) i po chłopie. Wyjątków nie ma, choć niektórzy trochę się nie dali. Od powrotu do Warszawy nie oglądam telewizji i to żadnej, 2 razy zerknęłam na Szkło. Znowu zabawne, bo satyra bez konfliktu nie istnieje. Pogoda nam sprzyja. W całej Polsce świeci słońce. Napisze drugą część jak […] Read More
Do niedawna moim ideałem sztuki sakralnej był Licheń i podobizny naszego świętego Papieża, tamże, a szczególnie nad bramą parkingu. Bardzo zachęcający. Śliczne okazy, przypominające masywny pomnik Marszałka Koniewa, w Krakowie, można spotkać w drodze na Mazury . Jeden pomnik ma tak krótkie nogi, że wygląda jakby model klęczał, na swoich, wystających półbutach. Inne przedstawiają barczystego małogłowca z uszkami dziecka, w dziwnym bereciku. Byłam w pracowni rzeźbiarza, który produkował „ nasze Papieże” ze styropianu, a z nich, via gipsowe prototypy, odlewy brązowe do różnych parafii. Papieże były różnej wielkości, ale ręce do nich, tej samej, co nadawało Ojcu Świętemu wyraz boksera z dłońmi jak bochny, ale też Nike ze skrzydłami z przodu. Autor był po studiach, ale dawno skończył, bo czuło się powiew socrealizmu i zapach pieniędzy, zwanych tamże dutkami. Teraz jedyny, właściwy Papież odpocznie, bo w ramach dobrej zmiany, domorośli szwagrowie pasażerów, naszej rządowej gondoli znad Wisły, postanowili pilnie przybliżyć narodowi wizerunek naszego prezydenta Lecha Kaczyńskiego, choć chyba nie jest to pilne. W końcu bracia byli podobni, a Prezes się chętnie pokazuje. Prezydenta i p. Marię lubiłam i przykro mi, że stali się ofiarą beztalenci i domorosłych rzeźbiarzy, którzy myślą, że „ rzeźbić każdy może, raz lepiej, a raz gorzej […] Read More
Gdyby nie 8 godzinny lot, jeździłabym do Nowego Jorku raz na miesiąc. Jest to miasto zaczarowane z doskonałą energią i najwyższym, znanym mi, niebem Może niebo nie chce być zadrapane drapaczami chmur i trzyma się od nich z daleka? Za każdym razem kiedy przyjeżdżam, jestem oczarowana czystym powietrzem, artezyjską wodą do picia i wyczuwalnym rozmachem pod każdym względem, ale są też „dobre zmiany”. W tym roku zaskoczyła mnie ogromna ilość ludzi na ulicach, zwykła dla okresów świątecznych, a teraz byłam od 6 kwietnia, więc liczba turystów z prowincji z plecakami wielkości lodówki, Japończyków i Chińczyków, była nieuzasadniona. Wszyscy malutcy z torbami firmowych sklepów, zupełnie nie zwracający uwagi na mega interesujące rzeczy dziejące się na ulicy i pędzący jak nakręcane zabawki, pozornie bez celu. Podobnie zachowują się azjatyccy studenci najsłynniejszej akademii muzycznej, Juliard, koło której mieszkałam na Zachodniej 66 ulicy u mojej przyjaciółki Jadwigi. Chłopcy i dziewczynki pędzą z instrumentami w pokrowcach na zajęcia, ale są tak drobni, że nawet ze skrzypcami wyglądają, jakby nieśli organy. Mnóstwo ich i często, jak zresztą wszyscy, wpadają pod rozpędzone rowery. Staruszki w tym celują, a ofiary idą w setki. W ramach dobrych zmian Nowy Jork zafundował mieszkańcom ścieżki rowerowe. Są zupełnie bez sensu, bo […] Read More
Kiedy wybierałam się do Nowego Jorku wieki temu, myślałam, że Nowy Jork to jest tylko Manhattan. O dziwo po 35 latach też tak uważam i z zabobonnym lękiem i niechęcią go opuszczam. Tu czuję się jak w domu. Nie przytłacza mnie wielkość city, ani domy mające po 50 pięter, które mnożą się z dnia na dzień. Wszystko się zmienia, Manhattan też, choć wcale mi się to nie podoba. Przede wszystkim przybywa ludzi i aut, więc jest więcej hałasu. Nowy Jork trąbi i wyje w najróżniejszy sposób. Łatwo się do tej kakofonii przyzwyczaić i przestać ją słyszeć, ale zawsze na początku pobytu mam problemy jak wieśniak w metropolii. Na Manhattanie zawsze tłumy turystów, głównie Azjatów w markowych, kupionych tu na miejscu, ciuchach. Miejsca koło muzeów zapchane i tylko wystają komórki na kijach, bo wszyscy robią sami sobie zdjęcia. Wczoraj byłam w Metropolitan Muzeum w tak strasznym ścisku, że uciekliśmy do innego muzeum, obok, a tam kolejka 100 osób w deszczu na ulicy. Ciągle NY jest kulturalną Mekką i dyktuje styl. Mieszkam koło Opery Metropolitan i z mojego domu koło Juliard jest do niej przejście korytarzem. Szpan nieziemski! Manhattan jest piękny, przyjaźnie w kratkę, zaprojektowany ponad 100 lat temu i pełen tak […] Read More
Nie było zimy, za to jest długa wiosna. Odkąd mam mieszkanie z garażem, nie ma śniegu, za co mieszkańcy Warszawy powinni mi podziękować. Wiosna związana jest ze zdjęciem kokonów przez modne motylki i wyeksponowanie chudych odnóży, oraz identycznych fryzur. Dziewczyny wyglądają jakby zaopatrywały się w jednym sklepie z perukami, jednym z butami i jednym z torbami, oraz nastrzykiwały usta u tej samej dentystki. Dlatego dentystki, bo one najczęściej się przekwalifikowują i zamiast leczyć zęby, robią dziewczynom identyczne okapy kominkowe, czyli ładują restylan w górną wargę, nie zapominając o dolnej, która zwisa sobie jak smutny serdelek. Daje to efekt, popularnej u nas przemocy domowej. Ta prawdziwa, jest znacznie tańsza, acz równie bolesna. Ponieważ staramy się być z modą na bieżąco, tak jak Rosjanki niewolniczo kopiujemy gadżety. W Nowym Jorku łatwo poznać, że idzie wschodnia elegantka, bo zawsze wygląda podejrzanie w za wysokich obcasach, za obcisłych spodniach i z wieczorowym makijażem. Ponieważ jesteśmy ambitne, wybiegamy przed szereg i nagle wszystkie dziewczyny łączy posiadanie, jakiegoś identycznego elementu stroju. Ja o modę się ocieram, ale nie biorę udziału w wyścigu, bo jestem za niska, mam za duży biust, no i pamiętam ile mam lat, w przeciwieństwie do dzidziobabć. W tym sezonie pojawiły się paskudne […] Read More
Znowu muszę iść, b. chętnie, na manifę. Nie byłam tylko na jednej, z powodu wyjazdu. Umawiam się ze znajomymi i idę sobie zachwycona przyjaznością środowiska i metamorfozą Polaków, widoczną, raczej od święta, ale to też coś. Przyrzekam sobie, że nie będę słuchała radia i TV, a potem coś mi mignie u kosmetyczki i się wciągam. W tym tygodniu tylko raz miałam okazję się pośmiać z entuzjazmu opozycji, jaki wzbudziło zaproszenie do miłościwie panującego malucha. Potem panowie wygadywali jakieś bzdury o porozumieniu i współpracy. To tak jakby planowali kolacyjkę u krokodyla, bo ich nie zjadł za pierwszym razem. Niby sprytni młodzi ludzie, a tak naiwni. Z tego typu przypadkiem, niczego się nie załatwi, bo jest niszczarką, a nie komputerem. Jakieś jaja. Zamiast coś konkretnego wymyślić, poważni ludzie cieszą się z cynicznych obietnic. Patrzą jak Sejm klepie coraz bardziej niebezpieczne ustawy, jak wycinają Białowieżę, załatwiają naszą chlubę na świecie- hodowlę arabów, jak zabierają rezerwę dla emerytów, żeby popisać się 500 na dziecko. Dobra zmiana zasiana, za rok będą żniwa, o ile będzie co zbierać. Z kolei nie tylko u nas świrem leci. W Ameryce, do której zaraz lecę, wystąpiło zjawisko przyrody, Donald Trump. Nalany nosorożec, o poglądach z piekła rodem, podoba się […] Read More
Właśnie skasował mi się tekst o moich Świętach z dzieciństwa i nie chce mi się pisać jeszcze raz. Skończyłam na wielkim cukrowym baranie, stojącym na środku stołu, o którego zjedzeniu marzyłam i o tym, że z mamą robiłyśmy z ciasta piękną święconkę, którą malowałyśmy plakatówkami. W sobotę wieczorem zjeżdżała się rodzina i rozpoczynało się ucztowanie oraz picie, rezerwowane wyłącznie dla panów. Panie nie piły wcale, albo kieliszek wermutu z sodową wodą. Po późnym śniadaniu złożonym z samego cholesterolu dorośli siadali do brydża, a dzieci były wyrzucane na podwórko. Potem był obiad z pieczoną kurą i cielęciną, do tego kartofle i buraczki ze skwarkami. (brr!) i potem kawa i ciasta domowe, przepięknie pachnące. Ledwo żywi szliśmy na spacer, a właściwie szłyśmy, bo panowie zostawali. Itd., itp. Katorga gastronomiczna, nawet ja miałam dosyć, choć byłam wszystkożernym potworem. W porównaniu z Wigilią Wielkanoc wydawała mi się bez sensu, bo nie było prezentów i nadal wolę Boże Narodzenie. Jako osoba zajmująca się tworzeniem, nie mam ani chwili na odpoczynek, a w święta mam wreszcie czas pomalować i popisać, bez stanu zagrożenia, że zamiast tego można by coś załatwić. Od lat uciekam, albo do NY, albo do Sopotu, a nawet do Zakopanego, gdzie piszę i […] Read More
Nareszcie moje koty na jedwabiach z Milanówka !!! Już w sprzedaży. Przykładowe zwory poniżej a wszystkie do zobaczenia i kupienia w internetowym butiku firmowym www.jedwab-polski.pl Read More
