Poczucie humoru

17 listopada, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 komentarze

Ostatnio na moim wieczorze autorskim dla pań w różnym wieku padło pytanie, co jest dla mnie najważniejsze w życiu? Nie odpowiedziałam, że rodzina czy przyjaciele, ani pozycja towarzyska, ani sukcesy. Dla mnie najważniejsze jest POCZUCIE HUMORU! Mają je zwykle osoby pogodne, bystre, inteligentne i bez kompleksów. (Związane jest ściśle z IQ) potrafiące się śmiać z siebie i zabawnie pointować sytuacje. To osoby widzące więcej, komentujące, czasem uszczypliwe, ale z uśmiechem i bez intencji poniżenia kogoś.

Pochodzę z pogodnego domu. Moja Mama i Babcia, oraz Ciocia większość rozmów prowadziły śmiejąc się z trudnych problemów. I dla mnie, jako dziecka, to było normalne, tak jak śmiechy i śmieszki domowe, bo w domu uczyłam się żartować i wiedzieć, kiedy żartują inni.

Nikt się nie obrażał i nie stroił fochów, poza ciocią Magdą, rodzinną obrażalską o wszystko. Była ona łatwym łupem dla reszty. Mama urodziła mnie mając 21 lat, tak jak ojciec. Kiedy miałam 5 lat i byłam już trochę świadoma żartów, moi rodzice, ciocie i wujkowie mieli po lat 25-26. Przyjaciele dziadków byli po czterdziestce a jeszcze odwiedzali mamę zabawne koleżanki i koledzy ze studiów.  Byłam jedynym dzieckiem w rodzinie i przebywałam tylko z roześmianymi dorosłymi, którzy mnie nie oszczędzali i nazywali- Hania Bania, bo byłam pulchna i miałam dołeczki, nawet w kolanach.

Tu polecam moją powieść autobiograficzną: „Hania Bania”.  Niestety do kupienia tylko w Internecie.

Ad rem – do tematu. To, po łacinie, ciekawe, ile osób młodych wie co to łacina? Strach myśleć o braku wykształcenia wśród korpoludków?! Moje pierwsze zetknięcie z cudownym, inteligentnym poczuciem humoru twórczego nastąpiło w Bibliotece Publicznej na ulicy Brechta w Warszawie. Tam wagarowałam od 12 roku życia, bo nikt wagarowiczów w czytelni nie szukał.

Ciekawe czemu pani poleciła mi książkę Słonimskiego i Tuwima „W oparach absurdu”. Otworzyłam i po pierwszych stronach wyłam ze śmiechu. Pani kazała mi wyjść do korytarza, uspokoiłam się. Wróciłam i znowu się głośno śmiałam na sam widok książki. Wzięłam ją na korytarz i w kącie czytałam spłakana ze śmiechu, do zamknięcia czytelni. Przyszłam następnego dnia po szkole, bo poszłam, żeby zapytać panią od polskiego, czy słyszała o takich autorach. Słyszała i godzinę mi o Tuwimie opowiadała. 

Z encyklopedii sporo się dowiedziałam. Rodzina znała tylko ich wiersze.. Potem przeczytałam „Groch z kapustą”, tych samych autorów i to jest czas, kiedy miałam pierwszy raz styczność z prawdziwym, bo abstrakcyjnym, poczuciem humoru. To najwyższa półka i nie ma nic wspólnego z „kawałami”, czy żartami stołowymi. Cudowne, delikatne, czasem zakamuflowane ciche komentarze, czy tylko spojrzenia, to jest sztuka.

Miałam szczęście przyjaźnić się z Asami żartowania: Agnieszka Osiecką, Jerzym Gruzą, KTT, Passentem, Głowackim i jeszcze trochę geniuszy zostało, ale za mało. Lubię się śmiać i mam z kim, ale myślę, że jesteśmy ostatnimi zawodowcami z „Krainy uśmiechu”.

Przykro nam, ale dodawanie komentarzy jest zablokowane