Ostatnie wpisy

Archiwa

    Plotka idiotka

    02 czerwca, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Doszły mnie słuchy, że w Internecie wre od pogłosek na temat mój i mojej Przyjaciółki Agnieszki Osieckiej, o której wszyscy nagle sobie przypomnieli. Podobno odbiłam jej ulubionego chłopca. Otóż nigdy jej niczego nie odbiłam, bo miałyśmy skrajnie odmienne gusty, a ona też mi niczego nie odbiła. Tym się nie zajmowałyśmy. Proszę osobę, która coś wie na ten temat i generuje słabe jakościowo plotki, żeby się ujawniła, to jej wyjaśnię, że to bzdura. Jej akurat nie odbijałam. Przez 17 lat po prostu się doskonale rozumiałyśmy i przyjaźniłyśmy dość nietypowo, bo raczej nasza znajomość miała charakter artystyczny i literacki. Agnieszka pisała dużo o moim malarstwie, ja ilustrowałam jej listy i piosenki, robiłam plakaty i rysunki do programów jej sztuk. Pisała o mnie zabawne felietony, a ja zrobiłam jej kilkanaście portretów, również Daniela Passenta z Agatką i Agatki z Nią oraz nasze wspólne i Agatki solo… Wszystko to jest opisane w mojej ostatniej książce „Listy do i od Agnieszki Osieckiej”, wydawnictwo Przybylik. Agnieszka często mi pozowała do rąk czy nóg w moich autoportretach, bo ręce miałam zajęte rysując. A moje nogi stały, gdy malowałam a autoportret był siedzący, więc w moich butach pozowały Jej nogi, bo miałyśmy podobne. Nie było więc czasu, żeby […] Read More

    Gacie

    18 maja, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    To określenie majtek, ale i nieforemnych spodni oraz kalesonów nie dodających wdzięku, szyku i deformujących figurę. Polki zawsze były łase na nowinki, w sumie bezkrytycznie, z odwagą Kamikadze. Niskie, „chude inaczej”, w płaskich balerinkach i szortach, demonstrujące nóżki, które byłoby lepiej zasłonić, są powszechnym widokiem na ulicach. Ostatnio przyszła moda na szarawary, czyli inspirowane strojem tancerek brzucha, groteskowo szerokie, nieforemne gacie. W okresie międzywojennym podobne nosiły wysokie elegantki w kurortach, ale eksponując talię i espadryle na wysokich koturnach. Były to czasy kobiecości i zawsze wygrywały sukienki, nie skracające nóg i nie eksponujące potężnych pośladków, tak jak wiszące, ale modne gacie. Jest ich wiele rodzajów, najstraszniej wyglądają dżinsowe rury,  których posiadaczki wyglądają jak zawodniczki biegu w workach. Żeby pokazać, że nie cierpią na słoniowaciznę, wycinają w dżinsowych rurach pokaźne dziury, żeby było widać, że mają zdrowe nogi. Zwykle, zamiast obcisłej dla kontrastu bluzki, zakładają do gaci worowate podkoszulki i za duże bluzy. A jakby chciały się totalnie oszpecić, to można zawsze usunąć ząbek z przodu. Nic dziwnego, że chłopcy wolą internetowe piękności w stringach, bo młode kobiety chyba straciły instynkt, upodobniając się do dilerów narkotykowych z przedmieść Nowego Jorku, czy  boskiego Buenos. Te nieforemne gacie z tanich poliestrów zalały Warszawę. Potykając […] Read More

    Spotkania autorskie i o malowaniu

    04 maja, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Wracam właśnie ze Słupska, gdzie w ratuszu miałam tłumne spotkanie autorskie. Mam ich sporo i to w całej Polsce. W sumie jest to bardzo przyjemne, gdy naprzeciwko siedzą uśmiechnięci, ciekawi tego co powiem, ludzie płci obojga z odświętnymi minami. Nie mam żadnych problemów przed kamerą, gdy ogląda mnie milion ludzi a bywam lekko speszona przy 50- 100 osobowej widowni. Ale jak jest 400 osób, co się zdarza, to trema znika. Do spotkań się nie przygotowuję, bo i tak to widownia decyduje o czym będzie rozmowa i jak się potoczy. Dla mnie to ciekawsze niż nadawanie tempa i kształtu, spotkaniu. Lubię być zaczepiana przez rozmówców Lubię widzów rozśmieszać i dziwić, co nie jest trudne. Na wizytówce mam napisane- osoba kontrowersyjna, bo za taką uchodzę, a prawdę mówiąc, to dla mnie osoba bez fantazji i własnego zdania jest kontrowersyjna. Na spotkaniach 70%, to kobiety od 30 do 80 lat i mężczyźni raczej młodzi i przystojni. Z zalotnymi minami, którzy zadają podchwytliwe pytania. Panie też wyglądają super, bo sytuacja jest odświętna. Zwykle i ja i publiczność jest nastawiona na „Tak” i to się czuje w powietrzu. Najwięcej pytań, zwykle dotyczy Nowego Jorku, gdzie mieszkałam przez 9 lat i mojej 17-letniej przyjaźni z Agnieszką […] Read More

    Singielka

    30 kwietnia, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Przez 17 lat byłam stałą felietonistką niegdyś u nas zakazanego magazynu Playboy. Przestał istnieć zjedzony przez łatwość dostępu do sexu w Internecie. Co miesiąc ukazywał się mój felieton o sprawach męsko-damskich. Pisałam o bardzo intymnych problemach, ale i o zjawiskach psychologicznych i socjologicznych związanych z seksem. Felietony czytali wszyscy znajomi, ale głównie kobiety, bo były zainteresowane tym, co myślą ich faceci. Wydałam felietony w kilku poradnikach męsko-damskich, dawno temu. Ale ostatnio, gdy byłam na bardzo licznym bankiecie urodzinowym koleżanki, przypomniał mi się tekst pt. Single. Jestem od lat singielką i bardzo to lubię, acz nie zawsze jest to przyjemne w naszej krainie par za wszelką cenę, żon-mamuś kontrolujących synka, którego tatuś, też był kontrolowany, dlatego uciekł. Nie byłam nigdy zainteresowana żonatymi mężczyznami, choć, oni bywali zainteresowani mną i nie tylko mną. Na to elitarne przyjęcie zostałam zaproszona solo, bo taka jest dola singielki. Chciałam przyjść z młodym kolegą, ale gospodyni, poprosiła, żeby nie. Przyszłam sama, bardzo starannie umalowana i wystylizowana, prosto w paszczę par małżeńskich z 50 letnim stażem. Małżonkowie siedzieli koło siebie i konwersowali z podobnie znudzonymi parami. Wyglądało to jak zjazd gawronów w czarnych strojach. Przyjechałam autem, bo taksówka w ostatniej chwili zrezygnowała, więc nie dla mnie trunki, […] Read More

    Piciu, pitiu…

    15 kwietnia, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Moda na nawadnianie zapanowała nagle w Nowym Jorku w latach osiemdziesiątych XX wieku i każdy szanujący się osobnik musiał mieć ze sobą butelkę wody i gdy czuł się jak żaba na asfalcie, to pił demonstracyjnie, pokazując jaki jest nowoczesny. Tu muszę nadmienić, że upały w NY, przekraczają czasem koło 40 stopni C. Ja napijałam się w domu, albo w jakimś coffie shopie, więc noszenie butelki nie było konieczne. Lepiej późno niż wcale, moda na dowadnianie się, niekoniecznie w upały, przyszła do Polski. Nagle większość młodych ludzi popija sobie co minuta, czując się zdrowo i światowo. Nawet ostatnio, gdy huragan wyrywał drzewa, przechyleni młodzi przechodnie dbali o nawodnienie. Picie na ulicy i w tramwaju, nie wydaje mi się niezbędne. Chyba, że ktoś ma kaca giganta, ale podobno, upijamy się rzadziej. Do tego dochodzi nagminne jedzenie na ulicy wielkich buł albo kapiących falafeli. W jednym ręku piciu, w drugim pożywienie. Pochodzę z odchodzącej generacji, którą uczona, że nie je się na ulicy tylko w domu lub knajpie. Zważywszy, że człowiek może wytrzymać bez jedzenia około 40 dni, zażeranie się w marszu lub w środkach transportu, uważam za niekonieczne. Prym wiodą chudzi inaczej, niegdyś zwani grubasami. W jednym ręku buła, w drugim komórka, […] Read More

    Baranek, kurczaczek i zajączek

    08 kwietnia, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    To symbole Wielkanocy, do tego mała, owsiana trawka i rzeżucha. Nie jestem mocna w didaskaliach świątecznych, ale że baranek to Baranek Boży, wiadomo. Na dyplomie z kiczu, który robiłam na warszawskiej ASP, pokazywałam moją kolekcję bazarowych, gipsowych baranków, pomalowanych olejną, białą farbą, z karminowymi ustami i oczami uwodzicielskich Cyganek. Były maciupkie, ogromne jak koty, chude i grube, stały na niedbale pomalowanych na zielono cokołach, na szyi miały prawdziwą lub namalowaną, czerwoną obróżkę ze złotym dzwoneczkiem i takimiż różkami.  Oprócz solidnych gipsowych były najpopularniejsze baranki z cukru, w różnych rozmiarach. Kicz, do miliardowej potęgi, ale pewien socjolog napisał, że „kicz jest sztuką szczęścia”. Co racja, to racja. Otacza nas na przełomie wieków, zalew kiczowatej tandety, w każdej dziedzinie. Łyknęliśmy w minutę amerykańskie badziewie estetyczne, patrz stroje ślubne, domy weselne, komunie święte i programy telewizyjne, bez grama klasy.  Moje baranki, zaginęły przez lata, ale między innymi za nie dostałam wyróżnienie i dyplom na ASP. Wracając do kurczaczków i jajeczek, sprawa jasna. Wiosna, nowe życie, wszystko kwitnie, radosna prokreacja i tu króliczek specjalista od tych spraw, jak najbardziej na miejscu. No i wielkanocne menu. Strach wymieniać ilości kalorii, które pochłaniamy zamiast jechać na wycieczkę rowerową, albo pospacerować, ale tradycja rozgrzesza, a wątroba stara […] Read More

    Baby Wielkanocne

    01 kwietnia, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Baba jest to pejoratywne określenie starszej niemiłej osoby, chyba że chodzi o drożdżową, tradycyjną babę Wielkanocną. Babą jest też nazywana przez dzieci, miła, kochana babcia. Moja była cudowna, mądra, tolerancyjna, zabawna i wychowywała mnie do 12 roku życia. Z perspektywy czasu widzę, że kochała mnie bez zastrzeżeń i skoczyłaby za mną w ogień. Nazywała się Zosia, czytała bez przerwy i paliła 40 papierosów dziennie, dziadek też. Rodzice nie palili, bo w domu i tak było czarno, choć wtedy palili wszyscy, co widać na filmach polskich i zagranicznych. Wychowana jestem w dymie papierosowym i na studiach zaczęłam palić Ekstra Mocne bez filtra, jak wszyscy na ASP. Trochę mnie zniosło, bo chcę napisać o moich koleżankach, babciach współczesnych, które dzielą się na: babcie oszalałe i babcie okazjonalne. Pierwsze układają sobie resztę życia pod kątem wnuków i są na zawołanie, oraz babcie nowoczesne, mające własne problemy i rozrywki. W czasach mojego dzieciństwa takich w moim otoczeniu nie było.  Oddana babcia była normą. A teraz babcie przy pomocy ćwiczeń, licznych zabiegów kosmetycznych, również inwazyjnych, wyglądają o 10 lat mniej. Wdowy chętnie wychodzą za mąż, wyjeżdżają z koleżankami do ciepłych krajów i po prostu nie mają czasu i kondycji na baraszkowanie z wnukami i słuchanie […] Read More

    Wiosenne dywagacje

    16 marca, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    Należę chyba do nielicznego grona osób, które nigdy nie zakochały się wiosną. Chciałam, ale zawsze zakochiwałam się w listopadzie i grudniu a śluby brałam latem. Taka karma i wszystko przede mną. Stan zakochania nie ma sobie równych. Pan Bóg zapala lampkę i nagle wariujemy na punkcie jakiejś zwykle zwykłej osoby. Magiczne światło sprawia, że widzimy tylko zalety, a jak ich nie ma, to od czego wyobraźnia. Znajomi krzywią się niemiłosiernie, błagają, o pozostawienie obiektu naszych uczuć na poboczu naszej drogi życiowej i powrotu do krainy rozumu. Miałam takie błagania kilkakrotnie i nigdy nie posłuchałam. Musiałam się sparzyć z własnej woli.  Kiedyś, moja cudna, śp. przyjaciółka Basia, na widok nowego amanta, którego przywiozłam do Krakowa, będąc pewna jej zachwytu, krzyknęła na jego widok-Jezus! Maria! I zaczęła chichotać, co złagodziło sytuację. Po czym zawołała mnie do kuchni i błagała żebym go natychmiast rzuciła i wyrzuciła. A mnie to zajęło kilka lat, oczywiście zakochanie blakło jak stara kanapa, ale z rozpędu dość późno to zauważyłam głucha i ślepa, na szczęście do czasu. Jak napisał francuski poeta- „miłość, na którą cierpię, jest śmiertelną chorobą”, a ktoś inny powiedział, że chorzy ślepną i kładą się do łóżka. Ciekawe, czy istnieje na świecie osoba zdrowa psychicznie, […] Read More

    Dress Code

    25 lutego, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    To znaczy kod do odpowiedniego ubierania się, stosownie do miejsca i pory dnia. Kiedyś znało go każde dziecko, teraz nie znają prawie wszyscy. Nie nosimy cekinów przed 19-20, ani szortów i podkoszulka do Opery. Plecaki zostawiamy w szatni, chyba, że jest w nich terrorystyczna bomba. Nie nosimy wiszących klipsów w pracy, ani szpilek i spódnic zalotnie rozciętych do pachwiny, bo to biuro, a nie agencja towarzyska. Prezenterki telewizyjne nie muszą mieć o godz. 17:00 sylwestrowego makijażu i loków, jak do pierwszej Komunii, mini do końca uda i nastrzykniętych warg, raczej być dodatkiem i słuchać, a nie odwrotnie. Pogodynki z niewiadomych powodów mają po 2 metry wzrostu i 20 centymetrowe szpilki. Fryzury średniowiecznej dziewicy i purpurowe paznokcie jak na castingu w Hollywood. Stoją jak przybite do podłogi patrząc w prompter, co nadaje im uduchowiony wyraz. Przypominają postacie wycięte ze sklejki z nalepionym zdjęciem. Miłosiernie nie będę opisywała fryzur młodych polityków, identycznych jak w Hitlerjugend. Dużo oglądam dokumentów o młodzieży z tamtych czasów i wiem, co piszę. Można sprawdzić na kanale Historia. Wódz też miał taką. Drugim rarytasem fryzjerskim są gniazdeczka, wytarte w nocy. Widać, na którym ktoś śpi boczku, albo że na pleckach. Ludzie przeważnie zapominają, że mają tył i nie […] Read More

    Lustro Królowej Śniegu

    02 lutego, 2026 Hanna Bakuła Bez kategorii 0 comments
    W baśni Andersena, Królowa Śniegu niechcący tłucze lodowe lustro i odłamki fruną na cały świat. Jeden z nich wpada w oko przemiłego chłopca – Kaja, który w zachwycie spędza czas z sąsiadką Gerdą. Nagle Kaj się zmienił, zaczął mieć humory, nic mu się nie podobało a Gerda przede wszystkim. Dziewczynka cierpiała, bo po kilku dniach zajechały lodowe sanie Królowej i porwała zadowolonego Kaja do swojej lodowej krainy. Kaj-paskuda miał wszystko, wybrzydzał i krytykował razem ze swoją panią. Królowa za nim szalała a on zapomniał o Gerdzie. Zakochana dziewczynka – Gerda, wyruszyła na północ za lekko ubrana, szukać przyjaciela. Futro podarowała jej wzruszona cierpieniem dziewczynki rozbójniczka.  W tym momencie płakałam zawsze, bo bajkę czytałam sto razy. Gerda miała mnóstwo przygód. Pomagali wszyscy… A teraz ad rem. (sprawdzić w Necie) Wiadomość z ostatniej chwili!  Nadeszła wreszcie prawdziwa zima, na którą wszyscy czekali wybrzydzając na ocieplenie klimatu.  Niektóre dzieci pierwszy raz widziały śnieg i lepiły bałwanki. Przypomniały mi się moje duże bałwany z nosem z marchwi, oczami z węgielków, w starych kapeluszach dziadka z prawdziwą miotłą z cienkich gałązek. Chrzęst, pod butami na futrze, niebieskawego o zmroku śniegu. Miałam kożuch zakopiański do ziemi i w komplecie futrzaną pilotkę i rękawiczki z jednym palcem […] Read More

    Strony